Panie Pióro,
po pierwsze : to ja zamknąłem temat w poprzednim komentarzu.
po drugie : eteryczność wiersza na ogół podkreśla cała jego treść a nie jeden asonans w miarę poprawnym sonecie, który pasuje jak wół do karety
po trzecie: licentia poetica dotyczy dopuszczalnych błędów ale i tu jest krycha granica między błędem zamierzonym a wynikającym z nieudolności
po czwarte : jest tyle środków stylistycznych do podkreślenia pewnych słów,że tłumaczenie asonansu w tym przypadku jest dla mnie infantylne
a po piąte: warto poszukać człowieka nie tyle w wierszu a w samym autorze.
I to byłoby na tyle.

Szanowny Panie,

Zarzucanie sonetowi asonansu to jak wytykanie morzu, że nie jest idealnie gładkim lustrem. Właśnie w tym ’niedostatku’ rymu między ’zorzą’ a ’trwogą’ kryje się semantyczny klucz utworu. Zorza jest zjawiskiem ulotnym, rozproszonym światłem, które z natury wymyka się ostrym konturom. Czyż rym twardy i dokładny nie zabiłby tej eteryczności, zamieniając poezję w mechaniczną rymowankę?

Dysonans między logiką (zorzą) a lękiem (trwogą) domaga się rymu niedoskonałego. Gdyby te dwa słowa brzmiały identycznie, oznaczałoby to, że światło i strach są jednością – a one przecież tylko ze sobą sąsiadują, nieustannie się ścierając. To nie brak warsztatu, lecz licentia poetica, która pozwala formie oddychać tam, gdzie sztywny gorset reguł mógłby zdusić myśl.

Prawdziwy sonet nie jest więzieniem dla słów, lecz przestrzenią, w której duch czasem musi potknąć się o literę, by czytelnik mógł poczuć autentyczność zapisu. Zamiast szukać konia z rzędem, warto czasem poszukać w wierszu człowieka.

Temat uważam za zamknięty.