Termin paruzja, jak dla mnie jest dość jednoznaczny i odsyła mnie do wiary chrześcijan w powtórne przyjście Chrystusa.

I teraz, co do treści, to tak sobie myślę, że można by na Twój wiersz, Jasinie drogi, spojrzeć właśnie z tej perspektywy jakby odśrodkowej. Czyli, że chrześcijanie wszystkich czasów czekają na paruzję, ale ona nie stała się dotąd faktem. Moznaby więc ten wiersz Twój odczytać jako swoiste powątpiewanie w zapowiedź powtórnego przyjścia Chrystusa na Ziemię.
Obserwuję ten Twój wierszyk od momentu jego publikacji tutaj. I skłonił mnie on do postawienia pytania: czy my, chrześcijanie, rzeczywiście z utęsknieniem oczekujemy ponownego przyjścia naszego Pana? Sobie postawiłem to pytanie: czy ja naprawdę czekam na przyjscie Chrystusa?
I odpowiedz wcale nie musi być jednoznaczna, bowiem prawdziwie głęboko w siebie należy sięgnąć, żeby zobaczyć prawdę. Czy aby nie przyzwyczailiśmy się do czekania na śmierć, a nie na paruzję...? A to jest o tyle ważne, że chodzi o nadzieję, która jest w sercu człowieka wierzącego. Nadzieję, która determinuje życie codzienne chrześcijan. Przynajmniej teoretycznie. I po tych pytaniach uważam Twój wiersz za bardzo wartościowy, gdyż pozwala zatrzymać się i zastanowić nad sobą i wiarą swoją.

Natomiast próbuje odczytać ten wiersz także nieco szerzej. To znaczy, że my wszyscy, ludzie żyjący, w pewnym sensie oczekujemy paruzji. Ona jednak w tym kontekście nie tyle związaną jest z ponownym przyjściem Syna Bożego na Ziemię, ale raczej z końcem świata. A to w gruncie rzeczy są różne rzeczywistości.
I teraz to pytanie przestwór, a może bardziej przestworzy lub przestworza o cynk, to jest doszukiwanie się znaków, które mogłyby zapowiadać zblizajacy się koniec świata. I to już wykracza poza wiedzę z zakresu religii, a wkracza także w tematykę wszechświata, astronomii, astrologii, pewnie też kwantów i co tam jeszcze...
Ocean odczytuję jako ogromną ciszę lub jako ocean myśli, które falami w człowieka wpływają, ale nie odpowiadają na pytanie.
Dorsze wiercące się w sieci, to my, ludzie, którzy wplatani jesteśmy w sieć życia i śmierci, ale może to być także odniesienie do sieci w sensie internetów i w ogóle rzeczywistości wirtualnej. A w tej sieci: bezkres próżni i zagłada.
Zakon to odniesienie do struktur Kościoła lub szerzej do tych, którzy napędzają rozrost strachu wobec widma końca świata. I tu także np. produkcję filmowe, szczególnie te amerykanckie.
Sędzizwoje to oczywiście wszelkiej maści "znawcy", którzy lepiej niż sam Pan Bóg znają wszelkie Jego zamysły.
O paruzji ustęp w bieli znaczy tyle, że nic o niej nie wiadomo z pewnością.
Pręgi w miejscu raju to trudy życia, zamiast oczekiwanych dobroci nowego świata, nowej ziemi.

Tak czy inaczej tekst jest raczej w tonie powątpiewania w sprawę paruzji, a także nieco dozuje sarkazm w kierunku pseudo proroków z wizjami katastroficznymi końca świata.

Mnie się podoba. Jak już wspomniałem, skłonił mnie ten wiersz do przemyśleń i wracałem do niego wielokrotnie nim coś napisałem. Oczywiście opcją z dorszami, które są coraz gorszej jakości na talerzach w restauracjach nadmorskich, również jest ciekawa jako interpretacja. A że lubię rybkę, to się uśmiechnąłem. Zresztą Pioterek Kefas był rybakiem, więc i to jest niezły trop, bo w końcu on dostał klucze do Królestwa. A kto ma klucze, ten otworzy drzwi Panu, który nadejdzie.

Hej ho, Jasin! 😊🙋🏻‍♂️

Modernistyczne wierszowanie ale wciąga 🙂

Iluzja jest podstawą do badania duszy

Miał być raj, a jest...no właśnie chyba tylko jego dziwny substytut...w kształcie karykatury....

W skrócie...jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz...
Pozdrawiam Krzyśku

Co dla jednych dobre, dla innych zagładą...dorsze wiedzą o tym dobrze, otrzymały cynk:) Twój wiersz lekko poskręcał zwoje mózgowe, teraz nie chcą się wyprostować, bo się poplątały, to i mój komentarz taki niedorobiony:) Pozdro:)