Duża klasa i piękny, nierozerwalny - warsztat regionalny
Pozdrawiam ;-)

Pięknie
Pozdrawiam serdecznie⛄️

Dziś
Polecają zapomnieć skąd jesteś.
Dla mnie wczoraj to nie tylko wspomnienia.

Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

Łąki na razie są białe. Ptaki zmarznięte kłócą się tylko przy karmnikach. I jeszcze na dodatek wieje przejmująco zimny wiatr. Jednak ci co leżą, i nawet nie wstaną by się przywitać, jak ich odwiedzamy, nie czują tego zimna.

To bardzo ujmujący za serce wiersz.

piękno siewny przed nami ... pozdrawiam serdecznie ...

Dużo pokory w Twoim wierszu. Pogodzenia z tym, co nieuniknione.
Bardzo dobry wiersz :⁠-⁠)

Piękny, wiosenny wiersz z zaskakującym zakończeniem, który budzi smutek...
Życzę Aniu samych jasnych dróg:)
Serdecznie Ciebie pozdrawiam:)
🌟🌲❄️🟠

to jak wiosna
przykryta śnieżną pierzynką
pięknie piszesz gwarą
Pozdrawiam serdecznie 🦋

Wspaniały wiersz, wypełniony polską nostalgią ( mamy taką jedyną w swoim rodzaju :) i miłością do przyrody.
Pozdrawiam z podziwem <3

Wstrząsający finał po pięknym opisie. Niezwykły wiersz. Pozdrawiam:)

Z tej warmińskiej gwary wyłazi od razu wiosna – łąki, ptoszki i zajónce są tu tak żywe, jakby język sam je wyciągał z ziemi za uszy. A potem następuje piękny zwrot – z obrazków natury przechodzi w to „tak daleko i tak blisko” i nagle to nie kalendarz trzyma porządek, tylko serce, które chce zatrzymać swoje sztormy.
Na to pytanie „Byłam u Ciebie – słyszałaś mnie?” ja bym odpowiedział tak – słyszałem, tylko czasem człowiek stoi dwa metry obok i i tak mu w środku hula, więc potrzebuje czyjegoś światła, żeby nie zmarznąć.
5/6
P.S. Wiersz przypomniał mi film "Jak daleko stąd, jak blisko".

Aniu.

porazająca i piekna lekcja ontologii języka.

cudownie zestawiłaś barwny, niemal dziecięcy obraz natury (słoneczniki, chabry, zające) z surowym pytaniem o zimno i samotność w grobie.

dodam swoje trzy grosze - nie gniewaj się:)


Nie mróz tu mieszka,
lecz cisza złota,
co uśpiła ziemskie tęsknoty.


dałaś super cytat z Jastruna.

a czytałaś Aniu jego "piękną chorobę" ?

dla mnie to arcydzieło!

dziękuję Ci Aniu za Twoje teksty.

bo to zawsze porządna, rzemieślnicza robota!!!

Aniu.

porazająca i piekna lekcja ontologii języka.

cudownie zestawiłaś barwny, niemal dziecięcy obraz natury (słoneczniki, chabry, zające) z surowym pytaniem o zimno i samotność w grobie.

dodam swoje trzy grosze - nie gniewaj się:)


Nie mróz tu mieszka,
lecz cisza złota,
co uśpiła ziemskie tęsknoty.


dałaś super cytat z Jastruna.

a czytałaś Aniu jego "piękną chorobę" ?

dla mnie to arcydzieło!

dziękuję Ci Aniu za Twoje teksty.

bo to zawsze porządna, rzemieślnicza robota!!!

6/5 a powinno być 6/6
twój talent do pisania tak cudownych wierszy nie jest nabyty
ty się taka urodziłaś Aniu i nikt tego nie zmieni i nie odwróci
POEZJA , do której chętnie się wraca
i choć nie jestem Warmiakiem czuję zawsze wtedy kiedy czytam twoje strofy
jakbym tam był
pięknie , po prostu pięknie Aniu

Nie wołałaś głośno —
a jednak było słychać.
Między jednym oddechem a drugim
został ślad.
Bardzo ładnie -pięknie pozdrawiam 🙂

Piękny utwór, wspaniale oddany urok natury i tęsknota, która jest obecna w wielu Twoich wierszach.
Niedawno słuchałam reportaż radiowy o Polskiej organizacji działającej w Londynie, wypowiadały się Polki mieszkające tam 50, 40 lat, dawno nie słyszałam tak pięknej Polskiej mowy, bez odrobiny obcego akcentu.
Miłego dnia, Aniu:)⭐️☀️