aaa … niech rynek złoży szczęki,
a reklamy zwiną języki w rulon
i połkną własne światło

kołyszę gwiazdy na nitce ciemności,
na czarnej chuście nieba,
jak koraliki z zimnego „dlaczego”

nie bójcie się, gwiazdy – noc udaje wilka:
ma futro z waty, ale zęby z lodu,
którymi przypina sen do sufitu

śpijcie – zamknijcie powieki z pyłu,
zaklejcie je mlekiem drogi,
żeby wam się nie śniły ceny z promocji

nie nabijajcie ciszy na paragon,
bo choć wszystko chce was kupić,
światło nie jest po to, by się sprzedać

na niebie przewraca się zegar,
wypadają z niego godziny na bruk
jak zęby starego lwa

zbieram je do misek oczodołów,
mieszam z milczeniem snu
i podaję w naczyniu nocy do picia

aaa … śpijcie, gwiazdy, pod powieką,
bo jutro znowu będą was budzić:
„świeć mocniej”, „bądź lepsza”, „bądź czyjaś”

nie wszystko ma błyszczeć dla kogoś –
prawdziwe światło świeci tylko po to,
żeby noc nie była sama z tobą