Wróciłam dziś zobaczyć, czy coś mi odpisałaś, patrzę — a mojego komentarza nie ma.
Chyba ta piękna zima mnie tak zmroziła, że strona uznała, iż zbyt długo myślę, i zafundowała mi bana na komentowanie.
Spróbuję więc odtworzyć, co tam mądrego napisałam — a jeśli się nie uda, to wymyślę coś świeżego. Odgrzewane kotlety to nie dla mnie.

Twój wiersz mnie zaczarował, a mój ukochany fragment to:

„niebo sypie mleczne płatki
na zielone świerki
otulając ciepłym puchem
gęste igiełki”

Ta strofa tak mi zawirowała w głowie — jednocześnie zimowa i… jakby śniadaniowa.
Biel zamienia świat w ciszę, a te „mleczne płatki” budzą ciepło i dziecięcą radość.
Pięknie połączyłaś obraz zimy z czymś miękkim, domowym, niemal smakowitym.

I tak jak piszesz w ostatnich wersach — naprawdę można poczuć się jak biały świerk: lekki, uspokojony, otulony chwilą.

Biel potrafi zachwycić!
A szczególnie, gdy nie trzeba odśnieżać samochodu ;)
Pozdrawiam z podobaniem Lariso :)

Ja też - bardzo mi się podobało to, co było na zewnątrz - zrobiło się świątecznie :-)

❄✨

Zatrzymanie — biel
z puchem — zieloność, świerki
cisza — rozmowa


Na szybko wielowymiarowo i wielokierunkowo...

Błękit jest piękny, ale i biel ma swój urok...
Świerki otulone śniegiem, wyglądają majestatycznie, chcą pierwsze usłyszeć kolędy, które najpierw nuci wiatr...
Dzięki Tobie, Droga Lariso, przypomniałam sibie wirujące w świetle lamp śnieżynki...
Tańczyły razem ze mną kujawiaka:)
Śliczny wiersz...
Serdecznie Ciebie pozdrawiam:)
5/6 gwiazd zostawiam.

Bardzo świetny wiersz

Piękny, obrazowy, wyciszający wiersz, Lariso!
W końcówce doczytuję: taka nowa:)
Z dużym podobaniem pozdrawiam Cię serdecznie:) 6/5

Przypomina mi*Opowiadania zimowe* Clyda Owensa

O jak ładnie o śnieżnej bieli! to prawda , potrafi zachwycić:):) pozdrawiam Lariso:):)

Piękny zimowy obraz pozdrawiam serdecznie 😉

Urok zimy lubię podziwiać tylko z okna...poranne zderzenie z zimną rzeczywistością nie jest już takie piękne...
Pozdrawiam

Wiersz można odczytać jako zapis wewnętrznej przemiany, którą wywołuje kontakt z przyrodą. Biel, zwykle kojarzona z chłodem, a okazuje się źródłem ciepła i radości. Ostatecznie utwór podkreśla, że piękno natury ma moc kierowania człowieka ku akceptacji, pogodzeniu się z własnymi emocjami i odnalezieniu spokoju.
Pozdrawiam :)

świerk biel światła radosny czas nie zgasi Nas:)pozdrawiam 5/6

...
natura zaskakuje
zawsze piękno podaruje
..
Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

Pięknie uchwyciłaś zachwyt nad naturą. Kiedy damy się porwać pięknu świata, nasz zachwyt sprawia wrażenie jakbyśmy byli częścią obserwowanego zjawiska. Potrzeba dużej wrażliwości, aby tak intensywnie odczuwać świat.
Pozdrawiam Cię serdecznie Lariso 🌹

Piękny radosny klimat i wyciszający
śnieżny obraz okolicy.
Ślę moc serdeczności z uśmiechem:)

pięknie malujesz bielą świerki ... za to piękno Ci dziękuje z pozdrowieniami serdecznymi ...

Uchwyciła ten moment, kiedy człowiek nagle zauważa, że cisza śniegu potrafi uleczyć więcej niż całe lato błękitu. Ta biel nie jest zimna, ona wygładza myśli, przykrywa smutek i pozwala poczuć się częścią świata, który na chwilę przystanął. Jak zima potrafi zrobić z Ciebie spokojny i biały świerk, to znaczy, że naprawdę przyszła w porę.
6/5

Bardzo ładny, nastrojowy wiersz, sprawia przyjemność przebywanie w jego aurze, wnosi spokój i koi pięknem zimowej natury, wręcz skłania do wtopienie się w nią.
Serdecznie pozdrawiam, Droga Lariso:)⭐️