Twoje Wiersze - ***/nie rzucaj monetą/

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

20 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

TheRamones

2026-03-15

Aż się zastanowiłam czy słusznie przekazałam dalej te mitochondria... No ale, jak to w sztafecie... Komuś trzeba przekazać pałeczkę. Bardzo mi ten Twój wiersz! 🤍

Larisa

2026-03-17

Pięknie dziękuję, TheRamones:) Też się zastanawiałam:)) I cieszę się, że przekazałam. Taka nasza biologiczna rola.
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

JaSnA7

2026-03-11

Wszystko, co napisałaś Droga Lariso jest prawdą:)
Monetą nie trzeba rzucać, jak to niektórzy czynią...
Najlepiej wierzyć nauce i swojej intuicji:)
Z naciskiem na intuicję jednak:))
Serdecznie Ciebie pozdrawiam:)
5,/6🌟

Larisa

2026-03-12

Pięknie dziękuję, Droga Olu:)
Intuicja odgrywa dużą rolę w nauce, jednak i tak w końcowym finale wymaga weryfikacji empirycznej.
Serdecznie Cię pozdrawiam

jjzielezinski

2026-03-11

Jest taka teoria, że mitochondrium to organizm wchłonięty w czasie ewolucji. Jest to tzw. teoria endosymbiozy (bakteria dostarczała energii (produkowała ATP), komórka gospodarza dawała jej ochronę i składniki odżywcze.). Co ciekawe mitochondria u ludzi są dziedziczone prawie wyłącznie po matce.
Tak, czy siak. Bardzo ładny i pouczający wierszyk. :) Oprócz wartości poetyckiej niesie również pewną wartość merytoryczną i za to właśnie cenię go bardzo wysoko. 6/5

Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński

Larisa

2026-03-11

Dokładnie tak, ludzkie mitochondria są dziedziczone w linii matki (od Pierwszej Ewy) i dlatego mój wiersz nawiązuje do "mistrzyni", czyli kobiety - matki i jej roli.
Pięknie dziękuję, J.J. Zieleziński i serdecznie Cię pozdrawiam:)

[ GALBA ]^(*)

2026-03-10

Los nieznany bo tak ma być żebyśmy się bardziej starali gdy znaków zapytania po drodze masa, ponieważ w przeciwnym razie każdy szedłby na łatwiznę...
Pozdrowionka z podobaniem 🌟👍

Larisa

2026-03-11

Nasze starania mają ogromny wpływ na koleje naszego losu, ale istnieje też los biologiczny (zdeterminowany genetycznie), na który już nie mamy aż tak dużego wpływu...
Bardzo dziękuję, Marku:) Serdecznie Cię pozdrawiam

Monia

2026-03-10

Po co tak biec? Wszystkiego do trumny nie weźmiemy pozdrawiam serdecznie 😉

Larisa

2026-03-10

Moniu, biegniemy w tej 'sztafecie' od zarania naszych dziejów, od Pierwszej Ewy. Przekazujemy swoje mitochondrium kolejnym pokoleniom. Jeżeli się zatrzymamy - wyginie ludzkość. Piszesz: "Po co tak biec? Wszystkiego do trumny nie weźmiemy". Może po to, żeby fraza z Horacego:
"Nie wszystek umrę" - miała sens.
Dziękuję i serdecznie Cię pozdrawiam:)

klaks

2026-03-10

Wspaniały, refleksyjny wiersz. Wszystkich czeka ta sama meta, więc ufajmy i dajmy się ponieść komórkom naszego życia.
Pozdrawiam serdecznie Lariso🌹

Larisa

2026-03-11

Bardzo dziękuję, Grażynko:) Taka prawda i nic na to nie poradzimy. Życie ma swój koniec i początek.
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

legenda

2026-03-10

Piękny wiersz o ludzkim losie a mierzy go pieniądz:)pozdrawiam Lariso5/6

Larisa

2026-03-11

Bardzo dziękuję, Legendo:) Myślę, że bardziej długość życia niż pieniądz.
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

Waldi1

2026-03-10

świetny wiersz i potwierdzasz słowa mojej mamy ... że kobieta jest wszystkim na tym świecie i wszystko od niej zależy ,,, tylko mężczyzna myśli ...że jest pępkiem na tym świecie i nic bardziej mylnego ....itd więc i nie jest kruchą wieżą z zapałem jest siedem razy twardsza niż beton ... dobranoc...trochę odleciałem ...wybacz starcowi... uwierzyłem w słowa mamy gdy byłem dzieckiem ...

Larisa

2026-03-11

Pięknie dziękuję, Waldku:) Kobieta musi być "twarda", bo daje życie... i Twoja Mama ma dużo racji:)
Serdecznie Cię pozdrawiam i proszę przekaż pozdrowienia Twojej Rodzicielce:)

samisen

2026-03-10

Wiersz pokazuje człowieka jako istotę biologiczną, część natury i kosmosu, której życie jest krótkie i kruche, ale jednocześnie wpisane w wielki ciąg istnienia. Los nie wynika z przypadku ani z wróżb – jest zapisany w naturze, genach i procesach życia.
Pozdrawiam serdecznie ;-)

Larisa

2026-03-12

Pięknie dziękuję, Jarku za Twój piękny, refleksyjny komentarz:)
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

dawid77

2026-03-09

Ziemia jest twoim Bogiem
Zrodziła cię ze swych żywiołów
Dziś spójrz na Matki swej trwogę
Chroń Ją przed bandą matołów .

Serdeczności

Larisa

2026-03-12

Bardzo dziękuję, Dawidzie:) A Ziemię nasz dom powinniśmy chronić i to fakt.
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

Wanda Kosma

2026-03-09

Znakomity wiersz - w moim ulubionym stylu dyskursu egzystencjalno-naukowego, którego adresatem i bohaterem lirycznym jest człowiek poszukujący sensu.
Oszołomiła mnie pointa - w różnicy pomiędzy apoptozą a nekrozą zawierająca ogromne zagadnienie przypadkowości i chaosu w uporządkowanym planie, co jest tak znamienne dla życia kobiety i jej "mistrzostwa" w przywracaniu równowagi. Pozdrawiam Cię najserdeczniej, Poetko :)

Larisa

2026-03-12

Jestem wzruszona, Droga Wando:) Cudownie odczytałaś wiersz, a właściwie 'prześwietliłaś'... wszystko, co napisałaś leży u podstaw wiersza, łącznie z rolą/życiem kobiety.
Z serca dziękuję za tak trafny, piękny komentarz i za docenienie wiersza.
Znaczące są Twoje słowa o mistrzostwie kobiety "w przywracaniu równowagi".
Dziękuję, że Jesteś:)
Najserdeczniej Cię pozdrawiam, Droga Poetko:)

Starzec

2026-03-09

Nie rzucaj monetą, bo los i tak od ciebie zależy,tak to odczytuję w wielkim skrócie.
Pozdrawiam:)

Larisa

2026-03-12

Pięknie dziękuję, Starzec za Twoją obecność i skrót myślowy... myślę, że los w dużej mierze zależy od nas, ale jest jeszcze tak zwany los biologiczny, na który nie mamy już tak dużego wpływu jakbyśmy zapewne chcieli mieć:)
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

eSka

2026-03-09

ciekawy i oryginalny wiersz. Skomentuję biologicznie - "genetycznie"
wśród gąszczu zaprogramowanej apoptozy i zdeterminowanego poprzez DNA genotypu da się jeszcze odszukać ścieżkę, którą można wybrać, aby skorzystać z transgresji.
pozdr!
Stef

Larisa

2026-03-12

Wcale nie odjechałeś, Stefanie:) Dziękuję, za odniesienie się do mojego podziękowania. Teraz wiem, że chodziło Tobie o transgresję biologiczną:) Również życzę spokojnej nocy:)

eSka

2026-03-12

") miałem na myśli, że można przekroczyć to co dziedziczymy po rodzicach, czyli "pójść dalej", np. małżeństwo mulatów może mieć dziecko zarówno o skórze ciemniejszej jak i jaśniejszej niż rodzice (w tym białe i czarne), co jest częste w przypadku cech poligenicznych. Larisa.... chyba za bardzo odjechałem z krainy poezji w biologią.... Zatem wracam
Dobrej nocy!

Larisa

2026-03-12

Bardzo dziękuję, Stef za Twój refleksyjny komentarz:) Nie bardzo rozumiem jak połączyć treść mojego wiersza z transgresją, ale rozumiem, że jest to naddatek, czyli wyjście poza ramy wiersza. Transgresja jest szerokim pojęciem może być rozważana w sensie biologicznym i filozoficznym.
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

ekrzy

2026-03-09

Utwór pokazuje, że życie jest jednocześnie kruche i niezwykłe. Człowiek jest częścią natury i kosmicznego porządku, a jego istnienie to nieustanna równowaga między naukowo zdeterminowanym procesem biologicznym a nieprzewidywalnością losu.
Piękna medytacja nad ludzkim losem
Pozdrawiam serdecznie

Larisa

2026-03-12

Pięknie dziękuję, Ekrzy za piękny, refleksyjny komentarz w dużej mierze zgodny z zamiarem autorskim:) Starałam się, by w wierszu wybrzmiała ta "kruchość i niezwykłość" ludzkiego życia i roli w nim kobiety - matki... od pojawienia się Pierwszej Ewy...
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

Elżbieta

2026-03-09

Intrygujący wiersz łączy naukę z egzystencjalną refleksją nad przemijaniem i siłą kobiecości. Biologia staje się metaforą losu, ale mistrzyni w sztafecie życia pokazuje siłę wyboru.
Prawda nauki w poetyckiej formie, jestem pod wrażeniem utworu! 5/6
Pozdrawiam serdecznie, Droga Przyjaciółko:)⭐️

Larisa

2026-03-12

Pięknie dziękuję, Droga Przyjaciółko za pochylenie się nad wierszem:) Właściwie to nie mamy za dużego wyboru... mistrzyni, czyli kobieta - matka daje życie, ale i ono jest uwarunkowane biologicznie... już od Pierwszej Ewy i jej mitochondrium, które jest przekazywane w linii kobiet następnym pokoleniom:)
Serdecznie Cię pozdrawiam, Droga Elżbieto:)
P.S.- Doceniam bardzo, że po zabiegu zaglądasz i czytasz:)
Przesyłam bukiecik tulipanów:)

Smoku

2026-03-09

✨

Larisa

2026-03-12

Bardzo dziękuję, Smoku:)
Serdeczności moc przesyłam:)

Krystek

2026-03-09

Życie , to cały czas podejmowanie decyzji
i działanie. Mimo naszych starań los potrafi
wszystko pokrzyżować. W efekcie życie nas
zaskakuje.
Ślę moc serdeczności i pogody ducha:)

Larisa

2026-03-12

Bardzo dziękuję, Krysiu za Twoją refleksję:)
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

PIERRE

2026-03-09

Nie wiem czy pora czy wiersz smutkiem przemawia,
nie biorę przecież do siebie,
wiec chyba to jest troska..
Laryso, oj Laryso, życie Radością bycia,
owszem trudem i walką z przeciwnościami
lecz jedna chwila to łyk szczęścia,
a Ty lubisz ten napój cały..
Pozdrawiam Cię i nie pytam, gdzie ziemia:))

Larisa

2026-03-12

Bardzo dziękuję, Pierre za troskę i pochylenie się nad wierszem:)
Wiersz przemawia smutkiem z powodu kruchości życia i naszego losu biologicznego, który determinują geny oraz dumą z roli kobiety - matki w dawaniu tego życia... od zarania naszych dziejów, czyli od Pierwszej Ewy.
Serdecznie Cię pozdrawiam i witam na Ziemi:))

LydiaDel

2026-03-09

Tak, nasza droga życiowa w pewnym stopniu jest nakreślona już od poczęcia. Mimo to mamy niewielki, lecz realny wpływ na jej przebieg, podejmując własne decyzje. Świat jednak pozostaje i zapewne zawsze pozostanie wielką zagadką, której człowiek nigdy do końca nie zdoła wyjaśnić. 6/5 Serdecznie pozdrawiam.

Larisa

2026-03-12

Pięknie dziękuję, Lydio za Twój piękny, refleksyjny komentarz:)
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

sturecki

2026-03-09

To wiersz, który zamiast wróżyć z monety, czyta los z popiołu komórek, obiegu Ziemi i kobiecej ciągłości istnienia ... niw pyta losu o zgodę – zagląda mu prosto w komórkę i robi z biologii niemal kosmiczne credo. Jest w nim coś z hymnu dla życia, które wie, że biegnie ku śmierci, ale i tak niesie dalej ogień.
6/5