Twoje Wiersze - Pod figowym drzewem zamiast pod szklanym kloszem

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

18 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Kika88

2026-03-24

Ślicznie
Pozdrawiam serdecznie

Larisa

2026-03-27

Pięknie dziękuję, Kiko za docenienie wiersza:)
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

eSka

2026-03-23

nie ma rzeczy niemożliwych; ponoć...
słowa bezsprzecznie pięknie poskładane. Sądzę, że niebawem peelka sfrunie lekko i z gracją jak motyl z Twego awatara.
z podobaniem!
Stef

eSka

2026-03-27

zatem życzę Ci pięknych weekendowych lotów i miękkiego lądowania w miejscach o dobrej energii emanującej z miejsc i od ludzi...

Larisa

2026-03-27

Podobno nie ma i z tym przesłaniem pisałam ten wiersz, bo chcę w to wierzyć:)
Z serca dziękuję, Stefanie:) Chciałabym, żeby Peelka tak właśnie lekko sfrunęła i osiadła w pięknie życia... jak motyl na moim awatarze:))
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

[ GALBA ]^(*)

2026-03-23

Przyznam że masz tę żyłkę pisarską...
U Ciebie zawsze poezja z krwi i kości w wersji full emotions...
Pozdrowionka z uznaniem 🌟👍

Larisa

2026-03-27

Z serca dziękuję, Marku:) Nie ukrywam, że miło czytać takie ciepłe słowa, ale takie komentarze zawsze zobowiązują do większej pracy:))
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

ekrzy

2026-03-23

Twój wiersz opowiada o wyzwoleniu z ograniczeń i odkrywaniu siebie na nowo. Figowe drzewo działa jako symbol dojrzałości i obfitości życia, a zrzucanie owoców na ziemię – jako akt pozbycia się przeszłości, tego, co już „dojrzało” i może zostać oddane.
Pytanie- „czy można złożyć się na nowo z chwilowych przeinaczeń?” – wprowadza refleksję nad tym, czy prawdziwa transformacja jest możliwa, czy zawsze pozostają ślady dawnych błędów lub doświadczeń…
Piękny i dojrzały wiersz
Pozdrawiam serdecznie

Larisa

2026-03-27

Z serca dziękuję, Ekrzy, za docenienie wiersza i komentarz zgodny z zamiarem autorskim:) O tym wszystkim myślałam pisząc ten wiersz, a Ty wspaniale odczytałaś przesłanie wiersza. Jestem pod wrażeniem Twojej analizy.
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

Eleanor Rigby

2026-03-23

Nie jest to łatwy wiersz, można go wielorako zinterpretować. Dla mnie to częściowo afirmacja przeistoczenia w swoje nowe ja, w coś co było uśpione ale wyrywa się spod tego suchego kokonu. Kończysz pytaniem retorycznym, pełnym niepewności jak to by było. To bardzo ludzkie i nam bliskie.
"„zrzucę dojrzałe owoce
jak nimfa mgielną suknię” - to mnie urzekło jako powrót do swojej pierwotnej natury, obudzonej kobiecości odrzucającej skrępowanie.
Piękny wiersz Lariso :) pozdrawiam serdecznie.

Larisa

2026-03-27

Tak, wiersz mówi częściowo o afirmacji życia i jednoczesnym trudzie w jego akceptacji. Są osoby, które silnie odgraniczają swoje "ja" od życia... nie mogąc znaleźć jednego wspólnego mianownika.
Z serca dziękuję, Eleanor, za docenienie wiersza i piękny komentarz:) Wiersz był dla mnie trudny...
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

Smoku

2026-03-22

🌟✨

Larisa

2026-03-27

Pięknie dziękuję, Smoku:) Wiersz uśmiecha się do Twoich emotikonek:)
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

JaSnA7

2026-03-22

Już sam tytuł daje wiele do myślenia.
Figowe drzewo i szklany klosz...
Figowe drzewo to symbol bezpieczeństwa, spokoju i pokoju. Szklany klosz, przeciwnie.
To symbol oddzielenia od innych, osamotnienienia, nawet choroby.
Wiersz zawiera piękne rozważania o odrzuceniu ograniczeń i docenieniu jasności.
Wspaniały wiersz, Droga Lariso...
Serdecznie Ciebie pozdrawiam:)
6/6🌟

Larisa

2026-03-27

Z serca dziękuję, Droga Olu, za piękny komentarz i docenienie wiersza:) Bardzo podoba mi się Twoje rozumienie "szklanego klosza" i "figowego drzewa"... tak właśnie widziałam tę symbolikę...
Myślę, że są ludzie, którym trudno jest pokonać własne ograniczenia/zamknięcie i z tą myślą pisałam ten wiersz.
Wszystko jest w naszych głowach, zawsze warto zawalczyć o siebie i "złożyć się na nowo".
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

wandaw

2026-03-22

Świetny wiersz z poruszającym przesłaniem Kolejna próba odbicia się od dna i próba odrodzenia się na nowo.
Zastanawia mnie końcowe pytanie Czy to pytanie retoryczne?
Podziwiam metafory, godne pozazdroszczenia
Pozdrawiam serdecznie Lariso :)

Larisa

2026-03-22

Tak, Wandeczko, końcowa fraza jest pytaniem retorycznym, dostawiłam znak zapytania:) Nie wiem jak mi to umknęło?
Pięknie dziękuję za uważne czytanie i piękny komentarz:)
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

Sympodium^(*)

2026-03-22

5/5

Larisa

2026-03-27

Bardzo dziękuję, Sympodium za Twoją ocenę... ale na portalu cenimy sobie bardziej kilka słów o wierszu:) Właściwie chyba po to piszemy...
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

jolka

2026-03-22

Figowe drzewo-cień i słodycz,piękne obietnice,tu można odczytać swoją pełnię życia i uczuć.

Larisa

2026-03-27

Pięknie dziękuję, Jolu, za piękne spojrzenie na wiersz:)
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

andrew

2026-03-22

Ślicznie, bardzo...
...
dobry owoc
nie tylko zachwyca
daje poznać
smak życia

jest orbitą
i słońcem
ciał i duszy
gorącem

daje poznać
co w sercu mamy
gdy świat
sobą kochamy
...
Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

Larisa

2026-03-27

Pięknie dziękuję, Andrew, za poetycki komentarz oraz docenienie wiersza. Dojrzałość życiowa i związana z nią "dojrzała" psychika czasami niektórych przerasta... dlatego nie wolno zamykać się tylko we własnym świecie. Trzeba nauczyć się kochać życie i siebie:)
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

TheRamones

2026-03-22

Cudowny! ZaChwyciłaś mnie tym wierszem! Twoja - moja... Rozumiem to jako takie odbicie siebie w czyichś oczach, w którym widzimy siebie, naprawdę siebie...
Poskładać się... Tak, trzeba się poskładać 🤍

Prze-cud-ne! 😊

Larisa

2026-03-27

Z serca dziękuję, Ramonesko, za docenienie wiersza i piękne spojrzenie na treść:) Ważne jest Twoje stwierdzenie, że "trzeba się poskładać"... nie wolno się poddać. Tak samo uważam.
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

PIERRE

2026-03-22

Czy można życie rozpocząć od zera?
w niepamięć zebrać marzenia,
potargać trud pleców i rąk
i pobiec na oślep, bo dokąd?

Pozdrawiam Lariso w tym oto odzieniu,
co motyl zawitał i w przyszłość zamienił:)

PIERRE

2026-03-27

:)
Dobrego wieczoru Lariso i nocy:))

Larisa

2026-03-27

Nie można rozpocząć od zera jak sam doskonale zauważyłeś... nie da się, dlatego tak trudno jest niektórym ludziom poskładać się na nowo. Ważne, by się nie poddać i walczyć o siebie:)
Pięknie dziękuję, Pierre, za refleksyjny komentarz napisany w formie poetyckiej:)
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

LydiaDel

2026-03-21

To obraz metamorfozy, dojrzewania – "rzucę dojrzałe owoce na ziemię" – na tle motywu figowego drzewa.

"z ciemności w jasność sfrunę do snu nie powrócę" ,– przestaniesz marzyć, zaczniesz żyć. 6/5 Serdecznie pozdrawiam.

Larisa

2026-03-27

To prawda, że wraz z dojrzewaniem przychodzi do nas bardziej realne spojrzenie na życie i w tym miejscu zacytuję Ciebie: "przestaniesz marzyć, zaczniesz żyć". Zamknięcie się na świat i pogrążenie w swoim "zamkniętym" świecie może utrudniać ten proces "dorastania" do życiowych wyzwań. Już samo życie potrafi być dla niektórych osób - wyzwaniem.
Pięknie dziękuję, Lydio za Twój refleksyjny komentarz:)
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

Krystek

2026-03-21

Wiersz czytałam z zachwytem.
Wspaniale podana jest droga
walki o bycie sobą, mimo wielu
złych doświadczeń życiowych.
Czy można zaznać równowagi,
harmonii duszy i ciała.
Śle moc serdeczności i pogody
ducha:)

Larisa

2026-03-27

Od tej harmonii/równowagi bardzo wiele zależy w naszym życiu.
Pięknie dziękuję, Krysiu za Twój refleksyjny komentarz:)
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

Elżbieta

2026-03-21

Moim zdaniem, to wybitny wiersz! Doskonale poprowadzona narracja "odzyskiwania siebie", przepięknego metaforycznego "wyĵścia" w przestrzeń natury, uwalniającego "ja". Utwór zrobił na mnie ogromne wrażenie.
Pozwól, Lariso, że zabiorę wiersz do siebie.
6/6
Pozdrawiam serdecznie, Droga Przyjaciółko:)⭐️

Larisa

2026-03-27

Z serca dziękuję, Droga Przyjaciółko za docenienie wiersza i piękny komentarz, tym bardziej, że tematyka tego wiersza nie należy do najłatwiejszych. Dziękuję za zabranie wiersza do Twoich ulubionych. To wyróżnienie dla wiersza, a dla mnie zaszczyt:)
Serdecznie Cię pozdrawiam, Elżbieto:)

Waldi1

2026-03-21

piękny wiersz muzyka dobra na terapię uspakaja ... pozdrawiam serdecznie ...

Larisa

2026-03-27

Bardzo dziękuję, Waldku:)
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

sturecki

2026-03-21

Istotą tego wiersza jest próba wyjścia z wewnętrznego zamknięcia i poskładania siebie na nowo mimo wcześniejszego pęknięcia, lęku i zagubienia. Czytam ten tekst jako bardzo ludzką prawdę, że nawet kiedy człowiek naprawdę chce wyjść ku światłu i zacząć od nowa, to i tak nosi w sobie ciche pytanie, czy da się jeszcze być sobą po tym, co go poraniło.
6/5

Larisa

2026-03-27

Pięknie dziękuję, Staszku, za bardzo ciekawy komentarz. Myślę, że trzeba jednak zawsze próbować poskładać się na nowo i wyjść z cienia... do światła za wszelką cenę. Zgadzam się z Tobą, że rany i zamknięcie się na świat są utrudnieniem, ale nie można się poddać.
Serdecznie Cię pozdrawiam:)