Twoje Wiersze - Sonet o Południu: Zenit /Sonet ~ № 318 - II

Sonet o Południu: Zenit /Sonet ~ № 318 - II

sonet

2026-01-20 09:02

KRĄG BYTU
(Cykl sonetów)

Kompletny cykl sonetów:
1. Sonet o Świcie (Narodziny / Wiosna) – „Srebrzysta mgławic zasłona opada...”
2. Sonet o Południu (Dojrzałość / Lato) – „Słońce wysoko na niebie już płonie...”
3. Sonet o Zmierzchu (Starość / Jesień) – „Purpura słońca w błękitach się studzi...”
4. Sonet o Nocy (Śmierć / Zima) – „Gwiazdy jak ziarna na czarnym odłogu...”
5. Epilog - Piąta Pora – Wielka synteza i pytanie o „przebudzenie”.

Sonet o Południu: Zenit /Sonet ~ № 318 - II

Słońce wysoko na niebie już płonie
Cień pod stopami krótką smugą legnie
Żar nieustannie przez błękity biegnie
Świat cały chowa w spieczone swe dłonie

Kłosy pęcznieją od złota i trudu
Powietrze drga już nad senną doliną
Godziny ciężkie jak rzeka nie płyną
Wszelkie stworzenie łaknie teraz cudu

W samym zenicie czas na chwilę stoi
Lecz pod tym blaskiem lęk się już wykluwa
Że każda pełnia upadku się boi

Dojrzałość serce w pancerz gruby zbroi
Choć oko słońca nad nami wciąż czuwa
Dzień własną mocą powoli się koi

~ Pióro Amora ~
© XV.I.MMXXVI

autor

Pióro Amora

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

2 razy

Oceny tego wiersza są jeszcze niewidoczne, będą dostępne dopiero po otrzymaniu 5-ciu ocen.

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

sturecki

pięć minut temu

To jest piękne „południe życia” w czystej postaci – wszystko dojrzałe, złote, ciężkie od żaru, a cień krótki jak znak, że nie ma już gdzie się schować. Podoba mi się ten moment, że w zenicie czas niby stoi, ale właśnie wtedy rodzi się lęk, bo każda pełnia czuje pod skórą nadchodzący spadek.
Puenta jest spokojnie mądra – dojrzałość zakłada pancerz, słońce dalej czuwa, a dzień zamiast krzyczeć, zaczyna się sam ze sobą godzić.
6/5

LydiaDel

godzinę temu

Tak jak w życiu. Wspinamy się aż do zenitu, a następnie schodzimy z lękiem na plecach przed upadkiem. 6/5 Serdeczności

Bezimienna^(*)

godzinę temu

Ja bym powiedziała wręcz odwrotnie, wspinamy się z ciężarem na plecach i bez współtowarzysza drogi ,po drodze wstając z upadków .Pan Jezus upadal trzy razy choć nie tak jak my nieraz .On podnosi.Droga ma tylko jeden kierunek i zawsze w górę zawsze do celu którym ma być życie wieczne .Nie schodzimy do ciemnej doliny bo i po co ?.
Lęk przed kamieniowaniem Szczepan czuł ? Ja czułam kiedy dostałam Słowo o Szczepanie na resztę lat swojego życia.

Bezimienna^(*)

dwie godziny temu

,,Dosyć ma dzień swojej biedy"

Pokaż mniej

Logowanie

Sonet o Południu: Zenit /Sonet ~ № 318 - II

Ocena wiersza

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Autor poleca

Inne wiersze z tej samej kategorii

Inne wiersze tego autora

Napisz powód zgłoszenia komentarza do moderacji

Napisz powód zgłoszenia wiersza do moderacji