nie wiem czy mocny,
ale wiem, że Jerzego Adama Czartoryskiego kierowała miłość do
Ojczyzny. Patriotyzm.
dzięki

lubię historię- bo nic nie dzieje się przypadkiem
dziękuję

tak - "na ile nas sprawdzono".
Człowiek w chwilach próby zdolny jest do czynów heroicznych,
ale i do czynów najniższych
dziękuję.

ok

Z tym wyborem- to tak.
Myślę, że w każdym swoim wyborem życiowym, decyzją myślał o rodakach.
Dziękuję

Dziękuję

Tak, był patriotą.
Zacytuję słowa Jerzego Adama Czartoryskiego

"W ciągu całego mego życia widziałem w naszym kraju tylko dwie partie: partię polską i antypolską, ludzi godnych i ludzi bez sumienia, tych, którzy pragnęli ojczyzny wolnej i niepodległej i tych, którzy woleli upadlające obce panowanie."

Zapytałabym o te zrywanie się z ruskiej smyczy- na ile było można,
bo książę Czartoryski kilka razy się postawił, nawet wywalczył autonomię,
z której się wycofał.
Tak, co będzie cykl, może tryptyk, jeszcze nie wiem.
Lubię historię, bo to co było, ma wpływ na to co jest
Dziękuję

dziękuję

dziękuję

dziękuję

tak są- taką miał

dziękuję

do "Maciek.J"
„Paniał” brzmi jak z wojskowej odprawy, nie z rozmowy o wierszu.
Pisałem o napięciu między rozumem a godnością. Natomiast „paniał? nie? to trudno” to nie argument, tylko protekcjonalna poza: „ja wiem, ty nie”. Zostawmy to, bo patriotyzmu nie liczy się kalkulatorem, ale też nie tłumaczy się go z wyższością.

Nie, nie „czepiam się” ani Norwida i Słowackiego, ani tego, że „nie ma szans”. Właśnie przeciwnie: siłą Twojego wiersza jest to, że trzymasz oba rejestry naraz. „Rachunek prawdopodobieństwa” użyłem nie jako zarzut, tylko jako kontrast – bo w wierszu pada „wiedziałeś, że nie miało szans” i to zderza się z „musisz”, czyli z patriotyzmem rozumianym jako obowiązek i godność, a nie kalkulator.

I masz rację: żaden „rachunek” nie policzy patriotyzmu – to nie funkcja wyniku, tylko miara postawy. Dlatego cytat, który przywołujesz („wejdę tam, spróbuję zatrzymać, albo choć uratować to, co się da”), świetnie domyka sens: nawet bez gwarancji zwycięstwa można ocalić coś ważniejszego niż wynik – honor, ludzi, ciągłość, pamięć.
Jeśli zabrzmiało to jak przytyk, to nie taki był zamiar: ja to napięcie czytam jako świadomie zrobione i właśnie dlatego poruszające.

nieracjonalny jesteś- raz się czepisz Słowackiego i Norwida,
a jak odpowiedziałam to znów o to że nie ma szans.
Ale rachunek prawdopodobieństwa ani "alusia", nie wie co to patriotyzm.
I Czartoryskiego "Wejdę tam, spróbuję zatrzymać, albo choć uratować to co się da.

Staszku - jest taka maksyma Pacala : ,,Serce ma swoje racje, których rozum nie zna'' paniał ?
nie? to trudno

Jak ma nie zgrzytać, skoro celowo rozszczepiasz wybór: rozum mówi „nie ma szans”, a romantyczna Polska mówi „musisz”. Zgrzyta mi więc napięcie między rachunkiem prawdopodobieństwa a rachunkiem godności. I dla mnie to nie wada, tylko odpowiedź na „Dlaczego?”: nie dlatego, że miało się udać, tylko dlatego, że inaczej nie dało się być sobą – jako człowiek i jako naród.

a co ci zgrzyta?
to jest nawiązanie do norwidowskiego "Tęskno mi Panie"
i Słowackiego "Smutno mi Boże".

To nie jest wyrzut- tylko rys historyczny, zastanowieniem się nad wyborem postępowania postaci historycznych

dzięki

będzie ciąg dalszy- nie wiem ile, może tryptyk.
jeszcze nie wiem.
dziękuję

ach... jest cdn. to czekam zatem na cd.