Twoje Wiersze - NASZE NIEUSTAJĄCE UMIERANIA

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

20 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

T. A. Jaśmina

2026-04-09

Najbardziej podoba mi się "usycha kwiat – nie dlatego, że zabrakło mu wody tylko że ktoś chciał go zatrzymać", bo tak samo dzieje się z ludźmi i to boli najbardziej. Ładnie i spójnie, choć ja bym trochę nie dopowiedziała ;)

sturecki

2026-04-09

Dziękuję - właśnie takie zatrzymywanie najbardziej szkodzi - bo i kwiat, i człowiek lepiej żyją wtedy, gdy mają gdzie rosnąć.

Jastrz

2026-04-09

Ja jestem empirykiem. Wierzę w doświadczenie. A doświadczenie mówi mi, że umierają inni, a nie ja. Zatem na wszystko mam jeszcze mnóstwo czasu.

sturecki

2026-04-09

Bo oświadczenie bywa sprytne – zawsze pokazuje cudze końce, żebyśmy mogli spokojnie wierzyć w swój zapas czasu.

Tadek1^(*)

2026-04-08

To dołujące a z drugiej strony powinno być wyzwalające. Tylko tu wchodzi paradoks, bo jak się wyzwalamy to coraz mniej mamy i mniej nas tu trzyma masz wolność, ale coraz mniej przemija, bo coraz mniej do przemijania zostało. Jak tu znaleźć złoty środek?

sturecki

2026-04-08

A może złoty środek to nie „mieć mniej”, tylko mniej się kurczowo trzymać, bo wtedy coś zostaje nawet gdy znika.
Dzięki.

Ahsoka

2026-04-08

Przyzwyczajenie i przekonanie, że jeszcze zdążymy, że jeszcze nie czas a Czas stoi z boku i mruczy: Przykro mi, że muszę cię rozczarować...

sturecki

2026-04-08

Bywa i tak – jakby Czas tylko czekał, aż przestaniemy go zauważać i wtedy mówi swoje.
Pozdrawiam.

wandaw

2026-04-08

Poruszasz w swoim refleksyjnym wierszu bardzo traumatyczny temat. Na co dzień nie myślimy o śmierci, dopiero, kiedy odchodzi ktoś najbliższy, zdajemy sobie sprawę jak kruche jest życie i jak lekko przepuszczamy ważne sprawy przez palce bo przecież mamy czas i wszystko można przełożyć na później tyle że tego "później" może nie być.
Pozdrawiam serdecznie.

sturecki

2026-04-08

W praktyce życia dokładnie tak jest – najczęściej uczymy się tego dopiero czyimś odejściem, jakby życie dawało nam rachunek dopiero po fakcie.
Pozdrawiam.

Elżbieta

2026-04-08

Bardzo refleksyjne trafny wiersz. To smutne kiedy odchodzą ludzie, których kochaliśmy, a zostają garnki, ulubiona filiżanka, trochę jakby się naigrywały z naszej złudy, że jesteśmy tacy ważni i możemy wszystko, wyrzucić, stłuc, a one trwają, ludzie umierają tak szybko!
Pozdrawiam serdecznie:)⭐️

sturecki

2026-04-08

Tak to już niestety jest – jakby rzeczy miały więcej cierpliwości niż my, a człowiek znika szybciej niż jego filiżanka stygnie.
Pozdrawiam.

klaks

2026-04-08

Strofa o przyzwyczajeniu jest jak policzek, który budzi z iluzji, że ze wszystkim zdążymy...
Pozdrawiam serdecznie 6/5

sturecki

2026-04-08

Właśnie o to chodziło – nie o krzyk, tylko o taki cichy policzek od codzienności, który nagle przestaje być niewinny.
Pozdrawiam.

Gminny Poeta

2026-04-08

Trochę nie dostrzegam kontynuacji logicznej pierwszej zwrotki Jak zwykle w Twoim tekście jest więcej zabawy słowem niż logicznym budowaniem opowieści. Kilka zwrotów jest jakby nie dokończonych np. "przyzwyczajenie, że jeszcze zdążymy" A kilka przemalowanych np. "w rzeczach, które kończą się szybciej niż my zdążymy je nazwać". Ogólnie trudno by było tym wierszem jakiemuś kosmicie wytłumaczyć specyfikę ludzkiego umierania gdyż skupiłeś sie na czynnikach raczej pobocznych. Ale to Twój wiersz i chociażbym napisał i tysiąc podobnych komentarzy to i tak kolejny będzie podobny do poprzednich jak przysłowiowe krople wody. Co ciekawe jednym z plusów jest to że nie musisz sie pod nimi podpisywać bo to jest zbędne. Pozdrawiam z uśmiechem i gwiazdkami:))))

sturecki

2026-04-08

U mnie logika często idzie pieszo, a słowo już dawno skręca w boczną ulicę, ale może właśnie tak to przemijanie się rozsypuje. I u mnie to nie instrukcja dla kosmity, tylko raczej ludzki notatnik z pęknięć, gdzie ważniejsze bywają odpryski niż cały model śmierci.
Od jutra puszczam w obieg moje rymy. Ciekawy jestem jak je odbierzesz.
Dzięki. Pozdrawiam.

Monia

2026-04-08

Dobrze, że nie wiemy kiedy to nastąpi, ponieważ depresja byłaby murowana. Tylko by się czekało godziny, dni albo lata pozdrawiam 😉

sturecki

2026-04-08

A tak czekamy wieki – ta niewiedza to jedyny bufor przed ciągłym odliczaniem, bo inaczej życie zamieniłoby się w kalendarz do skreślania.
Pozdrawiam.

Prostaczek

2026-04-08

I tu rodzi się pytanie. Dlaczego właściwie nie chcemy umierać. Zmusiłeś do refleksji. I dobrze. Pozdrawiam serdecznie.

sturecki

2026-04-08

Może dlatego, że bardziej lubimy zaczynać niż kończyć, więc śmierć zawsze przychodzi „nie w porę”. Cieszy mnie fakt, że zmusiłem do refleksji.
Pozdrawiam.

Izka1^(*)

2026-04-08

Mocny motyw przewodni: „umieranie” jako proces rozproszony w codzienności.
Świetne, konkretne obrazy (kawa, kwiat, dzban) – działają jako mini-medytacje o przemijaniu.
Bardzo dobry rozwój: od rzeczy małych → do refleksji egzystencjalnej
Filozoficzna, trafna puenta jest trafna („najdłużej żyje to / co potrafi się skończyć. Pozdrawiam serdecznie ☀️

sturecki

2026-04-08

Trafnie to wyłuskałaś – od drobiazgów do końca, który i tak wraca w codzienność, tylko pod inną nazwą.
Pozdrawiam.

Magdalia

2026-04-08

Nic nie poradzimy na przemijanie.
"Żyj tak, abyś miała co opowiadać" - tak mi kiedyś ktoś powiedział.
Podoba mi się bardzo Twój wiersz :)

sturecki

2026-04-08

I chyba o to chodzi – żeby na końcu mieć co opowiedzieć, a nie tylko co odłożyć na później.
Dziękuję.

Belamonte/Senograsta

2026-04-08

świetna puenta, to jest życie,może trzeba powiezieć , rodzimy się z każdym oddechem, świece, dzbany, formy - zrobiło się naprawdę ulotnie, poetycko. Zgoda na przemijanie jest potrzebna. Pozdrawiam przemijająco

sturecki

2026-04-08

Dobrze to wyłapałeś – jakby każdy oddech był nowym początkiem i małym końcem naraz, więc zgoda na przemijanie robi miejsce na życie.
Pozdrawiam.

mgielka

2026-04-08

Wszystko przemija, jedynie duszą jest nieśmiertelna.. pozdrawiam Stasiu 😊

sturecki

2026-04-08

Tak – bo jeśli dusza zostaje, to całe to przemijanie wygląda jak zmiana garderoby, a nie koniec drogi.
Pozdrawiam.

Krystek

2026-04-08

Przemijanie króluje z losem współpracuje.
My trwamy z życiem się borykamy. Żyjemy
z wyrokiem śmierci od chwili urodzenia i
staramy cieszyć się życiem.
Ślę moc serdeczności i pogody ducha:)

sturecki

2026-04-08

Celne i bez osłon – przedstawiasz życie jak wyrok z domieszką uporu, a jednak człowiek i tak próbuje urwać z niego trochę światła.
Pozdrawiam.

ElaK

2026-04-08

Przygnębiający jest fakt przemijania, ale niestety trzeba się z tym pogodzić. Ważne, by czas nam dany przeżyć godnie i z zadowoleniem. Pozdrawiam serdecznie.

sturecki

2026-04-08

Brzmi jak spokojna umowa z czasem – nie wygrać z nim, tylko dobrze go wykorzystać.
Pozdrawiam.

Uczeń Marka Aureliusza

2026-04-08

I czym tak naprawdę jesteśmy na tej małej błękitnej kropce? Mikrobiologią :) Wiersz jak rozliczenie z podatku od życia, niby obowiązek a i tak każdy po swojemu. Ciekawe pisanie.

sturecki

2026-04-08

Na tej błękitnej kropce nawet nasze wielkie sprawy bywają drobnym drukiem, więc taki podatek od życia każdy i tak wypełnia po swojemu.
Pozdrawiam.

Marek Żak

2026-04-08

Jeden trwa, inny wegetuje, jeszcze inny marzy o emeryturze już w młodości, jeszcze inny każdy dzień traktuje, jak now życie, nowe otwarcie, szukając nowych wyzwań. Podobnie ze starzeniem, jeden już jest stary za młodu, inny nigdy. Z umieraniem jest podobnie, jeden z przerażeniem, inny z radością na nowe przygody i wyzwania na tamtym świecie. Pozdrawiam u udanego dnia.

sturecki

2026-04-08

Każdy żyje po swojemu - jeden liczy dni - drugi zaczyna je od nowa - i od tego zależy, czy życie się kończy, czy wciąż zaczyna.
Dobrego dnia.

andrew

2026-04-08

Trwanie, przemijanie
Każdy swoją porcję dostanie.

Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

sturecki

2026-04-08

Równo to podzielone, tylko nikt nie zna proporcji.
Pozdrawiam.

Odyseusz62

2026-04-08

Panta rhei ...
Pozdrawiam.

sturecki

2026-04-08

Właśnie dlatego to działa – bo prawda często brzmi jak banał, tylko trudniej się nią żyje niż ją powiedzieć.

Odyseusz62

2026-04-08

Porównanie życia do rzeki nasuwa się samo i tchnie banałem jak wszystko co naprawdę jest prawdziwe.

sturecki

2026-04-08

Skoro wszystko płynie, to i nasze „jeszcze zdążymy” też odpływa bez pytania – byle płynąć z tym spokojnie i nie próbować za wszelką cenę zawracać nurt.
Pozdrawiam.

jjzielezinski

2026-04-08

"(...) 5. Dusza ludzka jest nieśmiertelna. (...)" = nigdy nie umieramy, ale żyjmy tak, żebyśmy zawsze byli gotowi na koniec życia doczesnego.
"Mors est ianua vitae" = "Śmierć jest bramą życia"

Ciekawy wiersz o przemijaniu. Choć nie do końca zgadzam się z częścią jego wewnętrznego przesłania, ale... dlatego, że zmusza do myślenia to daję: 6/5

Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński

sturecki

2026-04-08

Dobrze, że się nie zgadzasz – bo takie wiersze nie mają przekonywać, tylko zostawiać nas trochę „pomiędzy”.
Pozdrawiam.

PIERRE

2026-04-08

,,ten, kto na stałe związuje się z tym światem będzie lub jest w ciągłej gonitwie za czasem"
Czy potrafisz Staszku nie myśleć o czasie, nawet nie o miejscu, bez żalu straty..spojrzeć na ukochane osoby, a na koniec w lustro i mówić w duchu:
,,dziękuję Boże"?( za życie, które jest szansą )

sturecki

2026-04-08

Próbuję – ale czas i tak czasem patrzy ze mną w lustro, więc mówię „dziękuję” razem z nim.

Waldi1

2026-04-08

pełna zgoda na to co piszesz ...ale moja droga jest jednak inna ja żyję i mam ...dzięki Bogu ... nigdy nie mówię że jeszcze mam czas i zdążę ..ponieważ wychodząc z mieszkania robię znak krzyża i nie wiem czy wrócę ..mogę spaść ze schodów ..auto na mnie wpadnie albo ja na auto to już bez znaczenia ...zawał może dopaść jak hart zająca ... więc wiem że w każdej chwili mogę odejść ...tzn... śmierci jest tysiące i może być ta naturalna o swoim czasie i o tej godzinie ..którą mi Bóg wyznaczył przy narodzeniu ... a nawet wcześniej już w zalążku ...więc cieszę się każdym dniem i nie martwię się co będzie jutro ... dobranoc ...ja spadam ... dalej już nie komentuję ...

Waldi1

2026-04-08

tego samego uczę wnuka... jak mu się coś urwie ....

sturecki

2026-04-08

Akurat, stosowanie wulgaryzmów nie jest mi potrzebne, by wyrazić co myślę. Wpoiła mi to moja polonistka w podstawówce.

Waldi1

2026-04-08

to też jest sposób by nie było rozgłosu ... mi się czasem zdarzy z pięć razy w miesiącu .. ale to to jest święto ...narodowe ...

sturecki

2026-04-08

Przeklinam tylko do samego siebie, jak mi się wydaje, że nikt nie słyszy. Czasami opowiem jakiś kawał z wulgaryzmem, ale tylko w tzw. swoim towarzystwie.

Waldi1

2026-04-08

Stasiu mam pytanie do Ciebie ....czy ty dużo przeklinasz ... ja ci odpowiem mi się zdarzy ...ale to są przypadki ...które nie powinny się wydarzyć ... pozdrawiam serdecznie ...

sturecki

2026-04-08

I właśnie dlatego Twój spokój brzmi jak najlepsza odpowiedź na moje „jeszcze zdążymy”.
Dobrej nocy.