Zasrebrzyły się włosy
w księżycowym blasku,
utkwił w myślach ciężar przeżyć,
a czas zaczął naglić…

Kiedyś było inaczej –
beztroskie dni,
pełne radości życie.


Przez lata dojrzewała we mnie
chwila, jeszcze nieuchwytna,
by stać się moim celem.


Uniesiona dziewiczością uczuć
odważyłam się odkrywać
nowe ścieżki,
co często wiązało się
z bolesnymi doświadczeniami.

Nękana przez los
nie raz byłam zmuszona
ponownie rozważyć,
a nawet zmienić,
koncepcję życia
i odważnie żeglować
na głębokie wody,
ku nieznanym brzegom.

Po kilku lekkich ciosach

przeznaczenie uderzyło
ponownie, z pełną siłą.


I wtedy uległam,
aby móc żyć dalej –

obowiązek wymagał tego kroku.

Z czasem uspokoiły
się fale na morzu życia,

tak przynajmniej myślałam,
aż nagle odezwała się Tyche.

Wtedy zrozumiałam,

że trzeba pogodzić się z losem,

bo życie niesie zmiany —

czasem przełomowe.

Zauważyłam,
że jestem powolniejsza
w działaniu i myśleniu.
Pomyślne wykonanie
najprostszych zadań 

zajmuje mi coraz więcej czasu,
a chwile odpoczynku
uciekają zbyt szybko.


Nauczyłam się jednak
celebrować każdą chwilę.
Przy śniadaniu rozkoszuję się
ciepłą filiżanką kawy
w zgrzybiałych palcach.

Odkrywam nowe zapachy,
nowe formy i kolory,
na które kiedyś
nie było miejsca.

Nawet samotność
stała się znośniejsza –

nie, ja ją naprawdę polubiłam.


Dzisiaj znów –
wszystko się zmieniło. 


To, co było,
należy do wczoraj.

Nie, nie zapomniane,
tylko jakoś ciche.

Każdy nowy dzień
uszczęśliwia mnie,
ma swoją wartość.

Dlatego żyję
tu i teraz.