którędy do prawdy
przeniknąć mógłbym
raz jeszcze....?

a może te chwile
przemoczone deszczem
rozsypane wiecznie
w inną czasoprzestrzeń
na rozdrożu zwierzeń
pod kapliczką tworzą
całkiem rzecz ubogą...?

powiedz mi jak widzisz
lata, dni, miesiące
pola, lasy, morza…
na przekór płonące

powiedz czy dostrzegasz
czuły dotyk nieba
i czy zauważasz
ciężar naszej ziemi
pod dotykiem cieni?

ja widzę je wolniej
niż biegnące kalendarze

jak ślad po oddechu
na zimnej szybie poranka.

widzę dni, które uczą się milczeć
i miesiące, co gubią imiona
pola pochylone jak ramiona
i morza, które nie pytają o winę

niebo dotyka ostrożnie
jakby bało się zostać na dłużej
a ziemia — ciężka od pamięci
nosi nas bez skargi, bez przerwy

więc chodź,
nie przedzieraj się- powietrzem

stań tu, gdzie cień ma imię
a prawda nie potrzebuje kierunku
bo jeśli jest droga
to tylko ta między nami:
ciężar naszych cieni
unoszony wspólnie
aż stanie się światłem