nikt nie lubi takiej ciszy
w której krzyk się w gardle dławi
tak by nie móc w niej usłyszeć
skargi która boleść sprawi

tobie innym komukolwiek
co się znalazł w owej ciszy
rozumiejąc kim jest człowiek
który nawet w niej usłyszeć
wciąż potrafi szepty duszy
pośród krzyku paranoi

chociaż czuje że nie musi
nagiej prawdy się nie bojąc
innym komukolwiek tobie
w oczy spojrzy bez cykorii

to poeta . taki człowiek
pełen cudzych alegorii

.

widziałam portret adama
w galerii snów pana boga
tam gdzie panuje dni dramat
prawdziwa nędza i trwoga

a ewie łez już brakuje
więc usta krzywi w uśmiechu
udając że nic nie czuje
na przekór codziennym grzechom

widziałam . lecz cóż mi z tego
gdy sztuka nad wyraz marna
udaje że to nic złego
gdy twarz adama jest czarna

próbując wmalować błękit
farba zasycha w rozterce
serce rozpaczą dni tętni
nie pragnąc sztuki tej więcej

.

to co się urodzi w ciszy
z czasem krzykiem stać się może
abyś w końcu mógł usłyszeć
że prawdziwe dzieło boże

jest na miarę człeka szyte
i zdobione pozorami
których wzory wciąż ukryte
przejściem są do życia narnii

tam gdzie w ciszy wciąż się rodzi
rój nadziei pełnych światła
które tonąc w snów powodzi
krzykiem milkną w głębi gardła

.

wiem że nieraz mówią o mnie:
'bez materii nie ma ducha'
lecz wciąż wierzę nieprzytomnie
że jestestwa warto słuchać

nawet jeśli nikt nie wierzy
w wolność duszy niespożytą
uwierz mi: że warto przeżyć
lot tak piękny jak widnokrąg

rozświetlony dusz błękitem
tych co dar posiedli w mowie
pozwalając by się świtem
mógł narodzić nowy człowiek