Mnich Chan Xiu
miał dwadzieścia cztery lata,
gdy w klasztorze Jinshan
osiągnął oświecenie,
powstrzymując błąkający się
umysł.

Po tym wydarzeniu
postanowił wyruszyć
do odległej prowincji,
by kontynuować medytację,
a szedł drogą długą,
wyboistą i mocno
zniszczoną.

Wtedy,
w jego czystym umyśle
narodziło się współczucie
dla okolicznych
mieszkańców.

Zatrzymał się więc
i zaczął naprawiać drogę,
każdego dnia
usuwając kamienie,
zasypując dziury i wygładzając
powierzchnię.

Pracował
kilkadziesiąt lat,
żyjąc z dobrowolnych datków,
bo droga ciągnęła się
przez wiele mil,
a nie miał pomocników,
ani wyszukanych
narzędzi.

Po latach,
tubylcy postanowili z wdzięczności
odnowić tutejszą świątynię
Czteroramiennego Bodhisattwy
Jadącego na Pawiu,
by Chan Xiu mógł w niej
pozostać i odpocząć.

Chan Xiu
odrzucił ich pomysł,
twierdząc, że nie może
przesiadywać w świątyni,
gdyż droga
nie została jeszcze
naprawiona.