Słońce coraz śmielej zza chmur wygląda, każdego ranka zapłatając złote warkocze. Czas już wystawić nosy z zimowych norek i pozwolić, by słońce rozjaśniło nasze myśli :)

To niezwykle rzadkie i cenne, gdy w poezji udaje się połączyć intelektualną precyzję z tak głęboką, kobiecą czułością. Twoja twórczość jest doprawdy nietuzinkowa – nie uciekasz w oczywiste metafory, lecz budujesz most między fizyką wszechświata a intymnością ludzkiego oddechu.
Widać w tych strofach osobowość poszukującą, która potrafi patrzeć pod powłokę lodu i dostrzegać tam taniec atomów. Fascynujące jest to, jak płynnie przechodzisz od skali mikro (atomów i kwantów) do czułego gestu pogłaskania brzozy. Najpiękniejszym momentem tej przemiany jest dla mnie fragment w którym ta intelektualna refleksja spotyka się z czystą emocją:

„Wystawiam twarz ku słońcu
odważnie narażam się na łzy”

To zdanie to dowód na Twoją wyjątkową wrażliwość. Pokazujesz w nim, że prawdziwa siła płynie z przyzwolenia na kruchość. Piszesz w sposób, który nie tylko się czyta, ale który się „czuje” na skórze – jak ten rześki wiatr i pierwsze promienie słońca.

Komplet gwiazd dla Ciebie.
Udanego dnia. 🍀

tu jest racja a ja popieram

i niech płyną jedynie te słodkie ... pozdrawiam weszczniecie ...

Piękny wiersz
Pozdrawiam

Łzy nie są tu oznaką słabości. To łzy oczyszczenia, wzruszenia, może wdzięczności. Słońce – symbol prawdy i pełni – sprawia, że PL nie boi się emocji. „Słodkie” łzy sugerują, że cierpienie zostało oswojone, przetworzone w doświadczenie dojrzalsze.
Pozdrawiam serdecznie

to utwór o odzyskaniu zdolności odczuwania - bez wstydu, bez obrony, bez cynizmu.

jest w Twoim wierszu światło, które rodzi się z bardzo prawdziwego bólu.

tym bardziej porusza.

dziękuję Kasiu za tę czułość i odwagę.

czytany z odtwarzaną muzyką tworzy niesamowity klimat.

trudno go nawet nazwać słowami.

Kasiu, jestem z Tobą.