Oj kalino, oj kalino,
w łez potokach dni twe płyną, 
Krwawa  łuna nad doliną,
kalinowe krwawi serce.

Szkarłat wplótł się w twoje liście,
zrzucasz, zrzucasz,  je rzęsiście,
niczym cierpkie winogrona,
spazm i żałość masz kolczykach.

Przezroczyste twoje oczy
pełne bólu i  tęsknoty.
Słono gorzkie łez perełki 
topisz nocą w tym ruczaju.

Nie szeleścisz - brak ci siły,
kulisz pędy, skrywasz rany,
czas, jak lekarz je opatrzy 
i wybieli rdzawe blizny.

Oj kalino, oj kalino 
w łez potokach dni twe płyną, 
Krwawa  łuna nad doliną,
kalinowe krwawi serce.

Księżyc z żalu w dal odpłynął
w  złoty kłębek się zawinął,
by nie widzieć twej rozpaczy
i nie słuchać smutnej skargi.

On pamięta tamte chwile,
kiedy byłaś tak szczęśliwa
Wiąz do serca ciebie tulił
zanim Kloto go wycięła.
 
Na błękitnej swej planecie
przesadziła w nowe miejsce.
Tam dziś szumi, tam ci śpiewa,
miłość swą zaplata w wiersze.

Oj kalino, oj kalino 
w łez potokach dni twe płyną, 
Krwawa  łuna nad doliną,
kalinowe krwawi serce.

Nie płacz, proszę już kalino, 
lata płyną, tak jak wino.
Minie jesień, zima, wiosna
i po ciebie wróci Kloto.

Na błękitną swą planetę
 letnią porą cię przeniesie
i przy wiązie znów posadzi
znów posplata wasze pędy.

Rozzieleni, rozszeleści,
o poranku nucił wierszem 
nocą śpiewał kołysanki 
czule tuląc cię do serca.

Ty-y dn : 02. 10. 2020 r.
autor : //wanda w./ -- Wanda Maria Wakulicz//