Twoje Wiersze - Sucho

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

13 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

januszek

2026-03-30

te suche domy bywa że ociekają

alkoholem...
Pozdrawiam serdecznie.

Czasem

2026-03-31

Tak, Jasiu. Masz 100 % racji. Różne są wymiary "suchości" domu...

Dziekuję serdecznie

Nicotykanie^(*)

2026-03-13

Wiersz stał się diagnozą zbiorowego zobojętnienia. To stukanie w skorupie – raczej echo, które przypomina o zapomnianym grzechu i nie daje całkiem zasnąć. Nawet ono jednak zostaje szybko przykryte przez „szumiący piasek”, który zasypuje ślady i rozmywa ostrość widzenia.
Takie smutne, powolne wysychanie wrażliwości.
Bardzo dobrze gra tutaj refren.

Czasem

2026-03-13

Tak Nico. Pieknie to rozebrałaś. A refren przypomina, że nie da sie w takich warunkach "wykarmić" dzieci...

Dziękuję Ci serdecznie!

Ahsoka

2026-03-04

Dom to nie tylko cztery ściany. Są tacy, którzy już za życia umierają i nie potrafią tchnąć życia i ciepła w swoje domy...

Czasem

2026-03-04

To prawda. A jeszcze czasem mają dzieci...

wandaw

2026-03-04

Bardzo poruszasz Kasiu swoim jakżeż smutnym i bolesnym wierszem Twój wiersz wręcz boli.
Pozdrawiam cieplutko w zadumie

Czasem

2026-03-04

Tak Wandziu, boli jak cholera... a jeden taki kolega pisze mi: napisz coś wesołego bo przecież wiosna idzie! I jak to tak?

Pozdrawiam cię przeserdecznie!

Monia

2026-03-03

Bardzo osobisty moim zdaniem wiersz pozdrawiam serdecznie 😉

Czasem

2026-03-03

Tak Moniu, bardzo osobisty.

Pozdrawiam Cię serdecznie

samisen

2026-03-03

Wiersz „Sucho” jest przejmującą metaforą duchowej pustki, emocjonalnego wyjałowienia i kryzysu współczesnego człowieka. Motyw „suchości” staje się tu symbolem braku życia – nie tylko w sensie fizycznym, ale przede wszystkim uczuciowym i moralnym.
To wiersz o wysychaniu – nie natury, lecz człowieczeństwa.
Pozdrawiam serdecznie.

Czasem

2026-03-03

Tak Jarku, ale i o rodzicielstwie jest...

Pozdrowienia!

Jastrz

2026-03-02

Jak to napisał Kundera "Życie jest gdzie indziej".

Czasem

2026-03-03

Mocne... Pozdrowienia Michale, dziękuję

Jan Kępiński

2026-03-02

Smutny wiersz - jak fragment większej epopei. Jak zawsze u Ciebie świetny. Nie wyjaśniasz tylko co to za znany grzech ale może lepiej nie wiedzieć. Czytając myślałem o dzieciach z Palestyny. Może to grzech niewinności!

Czasem

2026-03-03

Grzech nie musi być tłumaczony biblijne. Grzech to wina. Tu popełniony przez rodziców...Tak Janku, mogą być dzieci z Palestyny, ale nie trzeba tak daleko szukać.

Pozdrawiam Cię serdecznie i dziękuję

rzabaprzezrz

2026-03-02

Niepokojący i smutny w swym wydźwięku wiersz...jak wyrzut sumienia, że nasze życie, naszych rodzin i dzieci nie jest takie, jakie być powinno. Ta suchość oznacza tutaj coś negatywnego, jakby jałowość pustyni.Na czym konkretnie polega błąd -grzech...napisane, że ten sam od zarania, czyli jakby nawiązanie do grzechu pierworodnego, którego korzeniem była pycha, nieufność wobec Boga... poznaliśmy grzech, grzeszymy, nasze życie jest jałowe...tak sobie rozkminiam...W każdym razie bardzo przenikliwy wiersz. Pozdrawiam ciepło ♥️🌞

Czasem

2026-03-02

Dziękuję Rzabko... Poszerzyłaś na początki ludzkości. Tak też to można rozumieć. Od zarania dziejów, albo zarania rodziny, w której od początku coś jest nie tak.
A potem się okazuje, że dzieci usychają... Raz wiadomo o co chodzi, a raz nie, a raz sie tego widzieć nie chce. Jakoś tak...

Szarlej23

2026-03-02

Ta Twoja liryka Mamuś mnie otwiera ! Masz talent jak jasna ....😘

Czasem

2026-03-02

...tia, Ty to Synuś potrafisz miłe słowo matce powiedzieć :))))))

Pozdrowienia!

Marek Żak

2026-03-02

Podoba mi się, w wersji aforystycznej, bo budowlanym realu większym zagrożeniem jest wilgoć, a za nią pleśń i wszelakie zdrowotne konsekwencje. To taki głos inżyniera:).

Marek Żak

2026-03-02

Pewnie masz rację, nie zrozumiałem i tyle. Pozdrawiam.

Czasem

2026-03-02

Zgodziłabym się mości inżynierze, gdyby nie to, że to nie o zwykłą wodę chodzi.

Pozdrowienia!

WARS

2026-03-02

Nie pamiętam tego wiersza Eliota ale tytuł mi się przypomniał gdy czytałem twój wiersz. „Wydrążeni ludzie” to tytuł znanego poematu T.S. Eliota z 1925 roku. Określenie to oznacza ludzi wewnętrznie pustych, pozbawionych wyższych wartości, duchowości, woli działania i osobowości.

Czasem

2026-03-02

Dziekuję WARS, coś w tym jest.

Pozdrawiam Cie serdecznie!

PIERRE

2026-03-02

Sieroty, wdowy i Ci, którzy jedni
Nie mogą być sami,
Moich łez nieba wzruszeń
To tych źródeł tej pustyni,
Którą widział Ezechiel..
widzę..też
- przejmujący głos do nieba.
Pozdrawiam Ciebie:)

PIERRE

2026-03-02

Pogodnego dnia:))
bywaj Tym Czasem:)

Czasem

2026-03-02

Dziękuję Pierre. Głos do Nieba mówisz. Tak, to też.

Pozdrawiam Cię serdecznie!

Groschek^(*)

2026-03-02

oceniłem nie słuchając - w jednym miejscu brakuje samo-stojąca literka z: wydrążone z serc skorupy - ja to specjalnie podaję nie w tej samej formie, jak jest w tekście.. 🧐

Groschek^(*)

2026-03-03

"W wydrążonych serc skorupy czasem stuka
coś co budzi jedno z zapomnianych ech" - tu jest ukryty mały błąd; jest wiele opcji, jak gramatycznie mogłoby pasować, w zależności co dokładnie autorka chcę wyrazić.. w jednej z tych opcji wystarczy usunąć początkowe "W" - i uwierz mi; ja nie szukam aktywnie u kogoś obsunięć lecz się czytając o nie potykam.. 🙆

Czasem

2026-03-02

Niestety nie rozumiem Groschku co brakuje... W wersie ze skorupami jest literka "w" samostojąca i innych nie potrzeba.

Pozdrawiam Cię serdecznie

Pokaż mniej

Logowanie

Sucho

Ocena wiersza

Treść

Warsztat

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Autor poleca

Inne wiersze z tej samej kategorii

Inne wiersze tego autora

Napisz powód zgłoszenia komentarza do moderacji

Napisz powód zgłoszenia wiersza do moderacji