Dokładnie - każdy czyta po swojemu - ale jak lektor fałszuje, to nawet najlepsza historia traci głos - a kartki zawsze grają czysto.

Pięknie to poprowadziłeś – tu słowo nie musi być ani proste, ani koślawe, tylko prawdziwe w tym, jak dotyka drugiego i idzie z nim kawałek drogi.
Pozdrawiam.

* Dotknie dłonią polika

Tak – czytelnik czasem otwiera autorowi oczy na jego własny tekst i nagle wiersz robi się większy niż zamiar.
Pozdrawiam.

To satysfakcjonujące i w sumie o to chodzi – jak wyobraźnia rusza, to każdy czyta trochę inaczej i wiersz ma więcej niż jedno życie.

Tak, są uformowane w taki sposób, że pobudzają wyobraźnię i inerpretacje mogą być różne.

Tak najlepiej – raz się zatrzymać i pogłówkować, a raz przejść lekko i złapać oddech, żeby jedno drugie nie męczyło.
Czy moje wiersze należą do tych z katalogu "trudniejsze"?

Lubię zatrzymać się przy trudnym wierszu, ale z przyjemnością czytam też te ,,lżejsze,,

No i super – jak wiersz idzie swoim torem, to czytelnik ma co odkrywać i nie nudzi się gotowcem.
Lubisz bardziej takie „bez schematu” czy jednak coś, co trzyma się znanych ścieżek?

Jest fair fair – czytasz po swojemu, nawet bez głosu, a wiersz i tak łapiesz albo nie, niezależnie czy był „z rękawa” czy z planu – nie wydaje Ci się, że każdy teks przychodzi każdemu autorowi na myśl? Znasz takich, co piszą bezmyślnie?

No i zamknąłeś w punkt – autor wysyła sens, a czytelnik i tak dopisuje swoje i z tego robi się cała proza życia.
Do następnego ...

Chyba o to chodzi – skoro poruszyło, to już zrobiło swoje, nawet jeśli poszło nie po Twojej linii.

To, że poruszyłem, a że było niezgodne z moją wizją, to mi się często zdarza przy wielu przewrotnościach, czy niezgodnych z przyjętymi skojarzeniach w moich tekstach.

Tak to działa – oddajesz tekst ludziom i już nie on jest Twój, tylko ich, z całym ich bagażem i dopowiedzeniami.
Bardziej cieszysz się ze zgody z czytelnikiem czy z tego, że coś w nim poruszyłeś, nawet inaczej niż chciałeś?

No i dokładnie – autor puszcza słowo, a ono i tak ląduje w cudzym języku i robi swoje i nie zawsze próbuje trzymać się intencji autora.
Pozdrawiam.

No właśnie - człowiek jeszcze dobrze nie dojdzie do sedna, a połowa słuchaczy już stoi mentalnie przy wyjściu.

Otóż to. Większość się wyłącza przed czasem;-)))

I może właśnie na tym polega Twój urok - inni trafiają od razu w punkt, a Ty najpierw budujesz do niego całe mądre przedmieścia, tylko potem trzeba jeszcze pamiętać, gdzie było centrum.

Czasami przychodzi do mnie nagła myśl, sentencja, równie prosta, co warta zapisu, ale....zawsze dzieje się to w chwili, w której nie mam możliwości zapisu tego i potem umyka.
Powiem tak, pisać wolę chyba jednak dłuższe formy, to też kompatybilne z moim (jak kiedyś usłyszałam barokowym wstępem do stworzenia świata;-)ponieważ mówić też lubię dużo. Ale nie lubię tego w sobie. Wolałabym zamykać wszystko w krótkich formach. Podziwiam ludzi, którzy to potrafią. Mój 25 letni syn często zaskakuje mnie swoimi spostrzeżeniami, zawiera je w krótkich niezbędnych wypowiedziach. Często proszę go o rady, nie z jego dziedziny (rasowy informatyk) ale jego odpowiedzi dają mi zawsze centrum tego, czego szukam. Moja córka ma 10 lat i potrzebuje więcej słów niż on, ale mniej niż ja, buduje kontekst, wstawia sedno i kończy puentą. Ja często odbiegam od tematów, łapię wątki wszelakie, ludzie się gubią, chcę im przekazać jak najwięcej;-))) Ale pracuję nad tym!

Czyli, życie dopisało puentę – najpierw „łatwizna”, a potem okazuje się, że w kilku zdaniach najtrudniej zmieścić sens i jeszcze go obronić.
Dziś bliżej Ci do miniatur czy jednak do dłuższych form?

Nie ma reguły chyba u mnie. Jedno jest pewne, uwielbiam moment ekstazy twórczej, która inicjuje dalsze rozważania. Pamiętam, jak obruszałam się na wszelkie miniatury, też mi coś, dwa, trzy zdania napisać, każdy tak potrafi. Redaktor mojego pierwszego tomiku udowodnił mi, że wcale nie. Gdy sama się z tym zmierzyłam, zrozumiałam.
Dobrego dnia!;-)

Najwidoczniej wolisz takie krótkie strzały niż dłuższe rozwinięcia.
Zachwycony pozdrawiam.

Uczciwie – bo jak przekaz nie ucieka za daleko, to czytelnik nie musi go gonić z latarką.
Pozdrawiam.

I chyba o to chodzi – każdy czyta po swojemu, ale jeśli coś go zatrzyma i ruszy, to wiersz odrobił pracę domową, i nie jest ważne, co najczęściej „łapie” w tekście – słowo, obraz czy klimat.
Pozdrawiam.

Bywa – dla jednego już słodka, dla drugiego jeszcze gorzka i dopiero między nimi zaczyna się prawdziwy smak.
Pozdrawiam.

Często się zdarza, że coś się wymknie autorowi i wtedy wiersz zaczyna mieć drugie życie u czytelnika.
Lubisz bardziej znajdować to „ukryte”, czy jednak trzymać się tego, co na wierzchu?

Skoro mowa o „słowie”, to tu ono nie jest ani proste, ani koślawe, tylko niesie człowieka do człowieka ... także w takim zdaniu.
Pozdrawiam.

komentarz adekwatny do tytułu

No i pięknie – sens się rozjechał, słowa zatańczyły bokiem i wyszło coś między bełkotem a odkryciem – powiedz, pisałeś to dla zabawy czy żeby sprawdzić, czy jeszcze się da coś z tego wyczytać?

No i bywa – dużo słów na start, a sens gdzieś po drodze wysiada i już nie wraca.
Ciekawi mnie, po ilu wersach czujesz, że dalej nie ma po co czytać?

Najczęściej trafiam na autora który by wiele chciał przekazać tylko nie bardzo ma co.

Zobaczyłeś cały teatr – raz forma robi z autora kuglarza, raz czytelnik gubi sens i każdy śmieje się nie w tym momencie co trzeba.
A powiedz, częściej trafiasz na przerost formy czy na niedoczytany sens?

Szerszy problem, bo czasami autor głupi na formie się skupi gdy czytelnik inteligentny rozgląda się za sensem.
Bywa też że autor piszę coś mądrego lecz czytelnik nie dostrzega tego.
W obu przypadkach to śmiech przez łzy tylko raz śmieje się czytelnik a drugi raz ty.

Tak – autor swoje, czytelnik swoje, a sens i tak robi sobie spacer między nimi.
Bardziej Cię to bawi czy jednak trochę drażni?

I to jest najlepsze - bo wiersz zaczyna żyć naprawdę wtedy, gdy idzie własnymi drogami u czytelnika.

Tak, wiele razy moja interpretacja poszła w zupełnie innym kierunku...

No i właśnie o to chodzi – słowo puszczone w świat zaczyna żyć po swojemu i czasem jest mądrzejsze niż autor.
Zdarzyło Ci się zobaczyć w czyimś wierszu coś, czego sam autor potem nie zauważył?

Trafiasz w sedno – jedni czytają z bliska, inni z boku, a ja tylko podrzucam słowa i patrzę gdzie im się zachce dojść.
Pozdrawiam.

I to jest chyba najlepsza polityka słowa - nie hałasować na zapas, tylko mówić tak, żeby prawda nie potrzebowała adwokata, bo i po latach sama umie się obronić.

tak bardzo szczerze ... gdy rozmawiam... to w zdaniach musi być sens taki bym nie musiał udowadniać ... że mówię prawdę ... jestem bardzo elastyczny ... jeżeli z kimś się nie zgadzam raczej milczę i myślę ...po co prowadzić jałową dyskusję .. która prowadzi w pole ... już ci pisałem że wolę ustąpić ... a w swoim czasie pokazać przeciwnikowi z dowodem ... że się mylił i idą dalej ... gdy słowo wypowiedziane jest prawdą ..to nawet za sto lat będzie błyszczeć ...itd ...pozdrawiam serdecznie ...

No i wyszło jak u mnie w wierszu – każdy mówi po swojemu, ale jak sens się jakoś dogada, to nawet kolacja smakuje lepiej.
Częściej bronisz swojego zdania czy raczej doprawiasz je kompromisem?