zgodnie z §1 nocy,
wprowadzono podejrzanego do pokoju
bez użycia siły,
choć z użyciem spojrzenia,
które ma rangę nakazu

podejrzany oświadcza,
że „to tylko rozmowa”

prowadząca czynności
odnotowuje:
kłamstwo uprzejme,
typowe dla spraw obyczajowych

– proszę mówić prawdę
– a jeśli nie umiem?
– wtedy pokaże pan

ustalono tożsamość:
imię – wahanie,
nazwisko – alibi,
adres – skóra,
zameldowanie tymczasowe
w cudzych myślach

prowadząca zadaje pytania szczegółowe:
o godzinę,
o intencję,
o to, czemu ręce
zawsze zdradzają wcześniej niż usta

podejrzany próbuje
zachować dystans służbowy,
który ulega skróceniu
w wyniku zbliżenia się prowadzącej
na odległość oddychania

zabezpieczono dowody:
1. drżenie palców (ślady świeże),
2. gardło (stan podwyższonej szczerości),
3. przerwy między zdaniami
– materiał biologiczny
o podwyższonym stężeniu pożądania

prowadząca:
– czy przyznaje się pan
do zamiaru?

podejrzany:
– zależy, jak to pani zakwalifikuje

prowadząca klasyfikuje:
zamiar bezwstydny,
z premedytacją,
z okolicznościami łagodzącymi
w postaci czułości

to nie jest przemoc
to jest umowa za zgodą stron,
która podpisuje się ciałem,
zanim rozum zdąży
wystawić paragon

w toku czynności
podejrzany zostaje pouczony,
że każde „nie”
musi być wyraźne,
a każde „tak”
musi być jego własne,
nie wymuszone
ani przez głód,
ani przez dumę,
ani przez samotność

następnie prowadząca
zdejmuje z niego
pierwszą wersję:
grzeczną

podejrzany stawia opór
wyłącznie formalny
protokół odnotowuje:
opór pozorowany,
służący podniesieniu napięcia

na koniec,
po serii pytań kontrolnych
„czy na pewno?”,
„czy teraz?”,
„czy właśnie tak?”,
podejrzany wypowiada słowa,
które wchodzą do akt sprawy
– przyznaję się
do potrzeby

– proszę kontynuować czynności
dalszy zapis – w następnym protokole