Twoje Wiersze - Pocztówka z Podhala...

Pocztówka z Podhala...

wolny

2026-01-20 16:42

już zgasł
ostatni słońca promyk
w poświacie zórz zachodnich
gdy wieczór dojrzewa
na kamienne pejzaże
pod kopułą nieba
spłynęła cisza

zmilkły górskie lasy
pogrążone we śnie
nawet wiatr rozwichrzony
w ich objęciu drzemie
gdzieś od hal w późny wieczór
zapach ziół się niesie
jak oddech Ziemi

na nocnym niebie
gwiazdy rozkwitły złociście
wiatr zimne lica głazów
ust muśnięciem pieści
zbudzone drzewa nucą
dawnych borów pieśni
a gwieździstą balladę
noc milcząco śpiewa

purpurą zapłonęły
wschodnich Tatr iglice
niczym krwawe rubiny
w błękitnych obrzeżach
u ich stóp
hal zroszonych zielony kobierzec
zdobiony diamentami
słonecznych prześwitów

jakżem wdzięczny wam Góry
Tatry ukochane
za wzruszenia, łzy czasem
szczęściem serca bicie
kiedy odejść mi przyjdzie
duszą pozostanę

autor

Montibus

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

6 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

LydiaDel

dziesięć minut temu

Ten wiersz, to hymn do ukochanych gór.
"kiedy odejść mi przyjdzie
duszą pozostanę" – i miłosne wyznanie. 6/5 Serdeczności

Marek Żak

pół godziny temu

Piękny, bardzo emocjonalny, osobisty wiersz. Jak czytam takie wiersze, przypominam sobie dawny pobyt u kolejarzy, mieszkających na Myślenickich Turniach, gdzie spędziłem po znajomości kilka dni. Ta nocna cisza, góry i gwiazdy, a rano wychodzące zza gór słońce.
Pozdrawiam serdecznie.

Pióro Amora

godzinę temu

Piękna, dojrzała poezja pełna światła i pokory wobec majestatu natury.
6/5

klaks

godzinę temu

Piękny opis opis natury, widać w nim miłość do gór.
Pozdrawiam serdecznie

Krystek

godzinę temu

Wzruszający opis Tatr poruszający
serce i duszę.
Ślę moc serdeczności:)

sturecki

godzinę temu

Piękna „pocztówka”, ale nie z kiosku, tylko z serca: cisza spływa na kamienie, zioła pachną jak oddech Ziemi, a noc śpiewa bez słów, ze świecącymi obrazami: iglice Tatr jak rubiny w błękicie i hale jak kobierzec z diamentami prześwitów, aż człowiek widzi to przed oczami. I z puentą, która wzrusza – możesz odejść ciałem, ale duszą zostajesz w górach, bo one cię już raz „wpisały” w siebie.
6/5

JaSnA7

trzy godziny temu

Przepiękny wiersz opisujący niepowtarzalną urodę Tatr...
Potrafisz zachwycić i wzruszyć Montibusie...
Dodaję morze gwiazd:)
Serdecznie Ciebie pozdrawiam:)
🌟🟠❄️