Twoje Wiersze - Ćwiczenia z nieobecności

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

10 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Ahsoka

2026-03-26

Wszystko da się, tylko czasem lepiej zostawić tak, jakby się nie dało :)

TheRamones

2026-03-26

Da się, nawet da się nie dać, tylko trzeba czasu :)
Też bardzo lubię tę piosenkę <3

Dziękuję za odwiedziny!

Ahsoka

2026-03-26

Piosenka jedna z moich ulubionych :)

Maciek.J^(*)

2026-03-26

z podobaniem komplet gwiazdek

TheRamones

2026-03-26

Dziękuję 🤍

Monia

2026-03-18

Czasem cisza i samotność daje ukojenie, ale czasami bardzo ciąży. Pozdrawiam 😉

TheRamones

2026-03-18

Zależy zapewne od tego czy sami jej chcemy, czy zostaje nam narzucona... Dziękuję za odwiedziny 🤍

Jastrz

2026-03-17

Strofy o braku. Wszystko, o czym piszesz, że się nie da - da się. Ale pod warunkiem, że wypełnimy sobie jakoś ten brak. Np. snem...

TheRamones

2026-03-18

Mój ojciec zawsze powtarzał, że sen to najlepsze lekarstwo... Myślałam, że tylko na grypę, ale po latach wiem, że i na serce w proch potrzaskane pomaga.
Dziękuję za odwiedziny!

[ GALBA ]^(*)

2026-03-17

Pewne rzeczy się da jeśli się jest w stanie przenieść na inny poziom postrzegania struktur...
Pozdrówki z podobaniem 🌟👍

TheRamones

2026-03-18

Oczywiście, czasem wystarczy spojrzeć pod nieco innym kątem... Ale do tego trzeba dojrzeć, dać czasowi czas.

Dziękuję 🤍

Groschek^(*)

2026-03-17

ja myślę, że każde 1-sze spotkanie dwojga osób próbujących zanurzyć się nawzajem w swoich marzeniach, powinno zacząć się namiętnym pocałunkiem.. choć, podejdź, a obejmę Cię kochającym lękiem; zamkniesz oczy, aby poczuć delikatne muśnięcie ust q policzkiem za noskiem, potem obie dłonie w rozpuszczonych włosach, by się poddać w Geborgenheit (tu patrz tytuł wiersza..)..

TheRamones

2026-03-18

Cztery bezskuteczne próby osiągnięcia Geborgenheit tu mamy. Słowo, wg. Twojej definicji rzeczywiście nie ma odpowiednika 1:1 u nas....
Niepoprawnie porcelanowy z Ciebie słoń GroszQ , jak ten lęk kochający z dłonią wplecioną we włosy... Krucha namiętność 🤍

Groschek^(*)

2026-03-17

* choć => oczywiście "chodź": ja to jestem jak porcelanowy słoń

Larisa

2026-03-17

Nie da się zapełnić samotności i tęsknoty...
Liryczny smutek płynie z wersów nad nieuchronnym przemijaniem.
Poruszył mnie Twój wiersz i zamyślił.
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

TheRamones

2026-03-18

Jeżeli chociaż jedną osobę wiersz zamyśli to jest spektakularny sukces 🙃 dziękuję i pozdrawiam ciepło 🤍

Czasem

2026-03-17

Przejmująca tęsknota wybija z każdego "Nie da się". Ręce wyciagnięte w pustkę.
Pięknie i przesmutno

Pozdrawiam Cię serdecznie

TheRamones

2026-03-17

Usłyszałam kiedyś, że tylko to, co smutne może być prawdziwie piękne... Chociaż nie zgadzam się z tym do końca. Sama też robiłam piękne, radosne rzeczy i zamierzam to powtórzyć, na pewno 🤍 dziękuję!

Dżoana^(*)

2026-03-17

Wiersz pięknie mówi o tym, czego nie da się uchwycić, a mimo to wciąż jest obecne. W tej niemożności jest jakaś siła i głęboka refleksja przypomnienie, że to, co nieosiągalne, może być najbardziej trwałe. Dziękuję za tę mądrą i pełną zadumy myśl.
Pozdrawiam :)

TheRamones

2026-03-17

Tak, tylko nie da się uchwycić pomimo, że jest obecne. Mniejsza tęsknota jest za czymś co znika całkowicie niż za tym, co "gdzieś tam jest". Dziękuję, że zatrzymałaś się tu na chwilę 🤍

Migrena...1^(*)

2026-03-17

nieobecnosć u ciebie ma ciężar rzeczy, nie pojecia

jakby można ją było dotknąc -
i właśnie dlatego boli bardziej

te "nie da się” wraca jak rytm serca, spokojny, a jednak bezradny.

z każdym wersem coraz ciszej, coraz głębiej.

piszesz tęsknotę tak, że nie jest już słowem, tylko doświadczeniem
i zostaje - długo po

TheRamones

2026-03-17

Bardzo się cieszę, że udało mi się przekazać namacalność tego uczucia... Wszak prawdziwa tęsknota boli fizycznie, pali pod skórą, usztywnia mięśnie, powoduje mdłości - to nie jest tylko słowo "tęsknię" rzucone w przestrzeń...
Bardzo Ci dziękuję i pozdrawiam, życząc tęsknot jak najmniej 😉

sturecki

2026-03-17

To wiersz, w którym nieobecność dostaje własne lekcje fizyki – niczego nie da się już dosięgnąć, choć wszystko wciąż próbuje wrócić. Zaś powtarzane „nie da się...” brzmi jak kołysanka dla straty – cicha, bezradna i bardzo ludzka.
6/5