A jak nikt nie zajrzy do szafy?
Lepiej samemu poskładać życia puzzle. chociaż spróbować!
Pozdrawiam.

Ciężko tak trzymać te "trupy". W pewnym momencie przychodzi czas by się z nimi rozprawić pozdrawiam 😉

Mam trupy w szafie, ale to chyba nieuniknione i wolę poczytać o tym wiersz niż słuchać porad psychoterapeutów cacy cacy ty. Pozdrawiam

Bardzo oryginalnie i ciekawie.
I i jest głębia może to przez to chowanie na dnie 😉

W twoim wierszu wyczuwam silny ból i osamotnienie, a motyw „trupa w szafie” i „pudełka na buty” symbolizuje ukrywany smutek. 6/5 Serdecznie pozdrawiam.

Podziwiam 🤗

Ja w pudełkach po butach gromadzę różne przydasie, niektóre już mocno zakurzone i zapomniane a kryjówki zawsze miałam na strychu domu albo na stryszku nad drewutnią, gdzie leżało pachnące siano. Teraz taką kryjówką (chyba nie tylko dla mnie) stał się internet...

Zaciekawiłaś mnie niesamowicie Ramonesko.
Ten wiersz, można zrozumieć dwojako. W zależności jak obsadzimy role.
W jednej to osoba kuli się w sobie i okrywa jek w szafie. Być może rozmaite poranienia i zawody, każą jej iść, schować się - odchorować. Zostaje jednak nadzieja. Jest ktoś, kto może ją poskładać, uleczyć. Jeszcze nie dziś. Za jakiś czas.

Druga opcja, to personifikacja czyichś niespełninych marzeń, zawodów, zranień. Dostają tu osobowść i głos. To one mówią. One chcą być schowane jak "trup w szafie". Jednak zostaną jakby zaczynem na przyszłość. Posianym ziarnem, z którego po jakimś czasie znów można stworzyć coś wartościowego.

Dla mnie te dwie interpretacje (obie ciekawe), moze istnieje więcej i może nie trafiłam z żadną w to o czym myślałaś.

Pozdrawiam Cię serdecznie!

Kryjówka w szafie jest tylko tymczasowa,wyjście potrafi być katastrofą,nawet po latach...Czsami w szafie chowamy rzeczy najcenniejsze ,warto do nich dołączyć.Motyw szafy i butów świetnie podkreśla chęć ucieczki od swiata.

Mnie urzekły związki frazeologiczne , które użyłaś w wierszu, znamy je w większości jako przysłowia czy złote myśli a Ty zbudowałaś na nich emocjonalną treść :)

Ciekawy wiersz , pozdrawiam serdecznie ⭐

Ten wokal..zadzior, trąbka, perkusja, i rytm, przerywany gitarą..to skłoniło mnie do założenia słuchawek..dalej tekst..niezbyt rozbudowany..jedyne to ,,pod"..wtedy zacząłem czytać Twój wiersz..bo przecież Ramona ma kolorowy kapelusz..
Skąd?..z szafy, oczywiście..
Trzeba powiedzieć obiektywnie:
Piosenka z Twoim tekstem lepsza od oryginału!
Znacznie lepsza:))
Pozdrawiam:)
ps. jak myślisz Ramona dlaczego Youtube podał mi następny utwór ten:
https://www.youtube.com/watch?v=yOKAQSGCm8Q
ps. natomiast wczoraj rano myślałem, by dać tu wiersz z muzyką taki, posłuchaj proszę:

,,na katafalku"



Na łożu, zimnym, jak kamień
powierzyli na wieki,
Obok stoją strażnicy,
To nadpalone tłuszczem i olejem
Dwaj Gromowładni!
Nie chcą palce sztywne tych korali,
Zawodzą kobiety:
,,Zdrowaś Mario!
zachowaj od złego!"
Okno otworzyli,
żeby dusza mogła być wzięta?
Przecież jeszcze jest ciepła,
Nie cuchnie, jak za życia!
Módlmy się!
Całun z twarzy powietrzem faluje,
to jego obraz zmian nastrojów,
to jego odłożone postanowienia,
Świece lekko pełgają wśród tonów:
,,za jego duszę prosimy"
Bije w sercach obawa,
Nie myślą o duszach obcych, to chwila
lecz o przyszłych snach
na tym miejscu,
Czy poprowadzą umarli,
czy zimnych rąk złapie za serce,
czy wstrząśnie kurtyna w ten dzień?
Powstają patrząc w dół,
tak zasypanych pacierzami!

link: https://www.youtube.com/watch?v=1tLtugGmaqU

Data dodania 2024-08-18 10:17
Autor PIERRE

to jest taki wiersz, który nie krzyczy tylko cicho się składa, warstwa po warstwie, jakby naprawdę chciał zmieścić się w tym pudełku, o ktorym mówi.

i właśnie w tej powsciągliwości jest jego siła.

masz niezwykłą umiejętnosć oswajania ciężkich rzeczy językiem, który nie udaje wielkosci.

metafory są znajome, ale pod Twoją ręką zaczynają mówić bardziej prywatnym głosem, jakby należały tylko do Ciebie.

to rzadkie i bardzo prawdziwe !!!

jest w Twoim tekście jakas krucha odwaga polegajaca na przyznaniu się do bycia "odłożonym”, "schowanym” a jednocześnie wypowiedziec to tak precyzyjnie, tak bardzo świadomie.

to nie jest słabość - to jest uważność na siebie, która potrafi zamienić się w formę.

Twój wiersz jest niesamowicie autentyczny poetycko.

zrobiłaś na mnie wielkie wrażenie !!!


najmilsze pozdrowienia :)


a jeszcze muzyczka !

w sam raz !!!

super.

Na dnie szafy w pudełkach zamknięte
są kłopoty, które odejdą w zapomnienie.
Ślę moc serdeczności i pogody ducha:)

W tym wierszu nieszczęście nie leży martwo – ono daje się składać, chować i odkładać na później, jakby ból też miał swoje pudełko po rozmiarze. Jest w tym coś dusznego i celnego, bo czasem człowiek naprawdę próbuje zapakować siebie tak, żeby już nikomu nie zawadzać.
6/5

Romuś jestem.. i dziękuję, że w końcu się jednak zdecydowałaś, żeby napisać coś o sobie... ps. wyobraź sobie, że nie mam tu żadnego wyszukiwać za itp., a mimo to już drugi raz całkiem przypadkowo wchodzę do Ciebie.. ps. ja też Ciebie bardzo lubię.. mam nadzieję, że nie jesteś chłopakiem 🙄