Bardzo dziękuję, Roso, za wpis i opinię!
Pozdrawiam Cię serdecznie:)😍

Bardzo dziękuję, Gertrudo, to adekwatne do sytuacji wrażenie.
Serdecznie Ciebie pozdrawiam:)

Dziękuję, Chris, za miły wpis i ocenę:)😍
Pozdrawiam Cię serdecznie :)🌞

Bardzo mi się podoba, Twój wpis!
Dziękuję:)

Dziękuję,  Wojciechu, za bardzo interesujący wpis, a przede wszystkim za wersje moich utworów, przerobionych na klasyczne haiku. Załączyłam, w kolorze niebieskim, zatem liczyłam się ze wszelkimi sugestiami,  a wręcz miałam najdzieję, że takie będą.
W Twojej wersji haiku

białe złocienie
nagrobek ojca - w płatkach
do cna - przemarza

nabrał innego znaczenia, aniżeli w moim zamyśle. W tej wersji przemarznięcie można odnieć do grobu, natomiast w mojej dotyczył emocji. Oczywiście zależy od osoby oczytującej, ja bym odczytała jako odchodzenie w niepamięć.
Najbardziej odpowiada mi Twoja wersja w trzecim haiku, ponieważ oddaje całkowicie sens moich myśli.
Od kilku dni cieszę się Almanachem , Wędrowne ptaki 6, wydanym przez Polskie Stowarzyszenie Haiku, którego od niedawna jestem członkiem. W publikacji są zamieszczone utwory w wersji polskiej i angielskiej, lauretów konkursów haiku, członków PSH, a także Marii Tomczak, poetki haiku spoza stowarzyszenia. W tym wydawctwie zamieszczono trzy Jej haiku, oto jedno z nich:

zimowe pole
kruki pochłaniają
ostatnie światło

Lubię haiku w wersji, którą można przeczytać jak zdanie, to zapewne modernistyczne podejście,  ale jak pokazałeś Wojciechu na przykładzie mojego trzeciego, klasyka jest piękna!

Pozdrawiam serdecznie, Wojciechu z podziękowaniem.

Pięknie napisałaś, Naju, ale Ty wiesz jak to jest, bo też piszesz haiku.
Pozdrawiam Cię serdecznie:)😍

Dziękuję ☀️

Nie przejmuj się Poeto, wiem, że haiku, to nie Twoja ulubiona forma 😉
Dla mnie ważne, że zajrzałeś i napisałeś, co myślisz.
Dziękuję i pozdrawiam Cię z uśmiechem:)))

Bardzo dziękuję, Waldi, to okoliczności sprawiły, że takie są.
Pozdrawiam Cię serdecznie:)

Bardzo dziękuję za wpis i również serdecznie pozdrawiam.🤗

Dziękuję, cieszę się, że mimo preferencji, oba zaakceptowałeś!
Pozdrawiam serdecznie:)))

Bardzo dziękuję, w takich chwilach, mniej oznacza więcej.
Równie ciepło i serdecznie pozdrawiam, Maciejko:)

Do tej wersji mam sentyment, jest w niej jak słusznie zauważyłaś, Rzabko, coś więcej,
niż kilka słów.
Serdeczności:-)💕

Ślicznie dziękuję, Olu, także za Twój wybór:))
Serdeczności i spokojnego wieczoru:)🍁

Dziękuję, Kornelu, zmieniłam szyk drugiego wersu. Masz rację:)

Dodam coś. Dla mnie lepiej brzmi: "grób ojca cały w płatkach" .

Dziękuję, Kornelu za wpis! Usunęłam tytuł, pozostała tylko numeracja. Długo się nad nimi zastanawiałam i też moim zdaniem drugi jest lepszy od pozostałych, jednak załączyłam pozostałe, może trochę przez sentyment i wspomnienie mojego psa.
Serdecznie pozdrawiam:)

Bardzo dziękuję, Leniu:))
Pozdrawiam Cię serdecznie🍂

Droga Przyjaciółko, zmieniłam zgodnie z Twoją sugestią wtrzeci wers, to rzeczywiście, była niezręczność warsztatu. Sama się dziwię, że jej nie widziałam, zdarza się, że gdy piszę bardzo emocjonalnie i nie widzę błędów, mimo, kilkakrotnego czytania. Bardzo dziękuję, za wspaniały komentarz do dwóch pozostałych, jest w nich obecny "duch" mojego psa, jego przywiązanie i psia wrażliwość.
Jeszcze raz serdecznie Tobie, dziękuję za wszelką pomoc i dobre rady. Pozdrawiam serdecznie , Droga Lariso.🌹

Elżbieto, dla mnie piękne są wszystkie trzy haiku!

Pierwsze najbardziej przypadło mi do gustu. Uniesione czujnie uszy psa, odmieniają mrok. Wprowadzają radosny element, ale też coś na kształt niezrozumiałych dla nas doznań.

Drugie bardzo poruszające, ale posiada powtórzenie cały/cała, które ma wpłynąć na emocje czytelnika i to rozumiem, ale trudniej mi zaakceptować te powtórzenia biorąc pod uwagę warsztat. Może coś na kształt:
*przemarzłam do cna? (oczywiście nie nalegam, zostawiam to do rozważenia Tobie).

Trzecie haiku z domieszką grozy, nadchodzący niepokój duszy wyrażony skowytem psa.

5/6.

Serdecznie Cię pozdrawiam

Dziękuję, Droga Lariso, literka już odnalazła swoje miejsce.🌿

Tak było, Andrzeju, bo choć pieski nie są mile widziane na cmentarzu, z moim chodziłam pilnując, by nie zostawiał "śladów"!
Dziękuję za miniaturę, pozdrawiam Cię serdecznie:)🍁

Bardzo dziękuję, Lidio, dokładnie takie uczucie!
Serdeczności:))🌿

Słusznie, pies nadstawia uszy na dźwięki niewychwytywane przez nas, masz rację, takie można było odnieść wrażenie!
Pozdrawiam Cię, Jarku serdecznie:))😊

Bardzo dziękuję, Krysiu, dziś jest wyjątkowy dzień i stąd, taki ich temat.
Przesyłam same dobre myśli:))🌿

Cieszę się, że się udało, mimo skromnej formy !
Dziękuję, serdecznie pozdrawiam:)

Trochę się już w te klocki bawię, dobre, że z jakimś rezultatem.
Dziękuję i pozdrawiam:)🪶

Dzisiejsze Święto przywołuje takie myśli, sceneria cmentarza, dodatkowo porusza!
Serdecznie pozdrawiam 🍂

Bardzo dziękuję, Joasiu :)
Dużo serdeczności dla Ciebie.

To piękne, że nawet pies miał tam swój „etap pamięci” – widać, że miłość nie pyta o gatunek.

Zachwyciłeś mnie, Staszku swoją interpretacją, dokładnie tak, chciałam, żeby te krótkie utwory wywołały tego rodzaju odczucia. Obecność pieska, też nie jest przypadkowa, to mój jamnik, chodził ze mną na cmentarz, brałam go na ręce, żeby nie drażnić ludzi widokiem psa. Też go nie ma!
Dziękuję i serdecznie Cię pozdrawiam.🌿

Dziękuję, Przyjaciółko
Serdeczności i dużo spokoju:)💕