Skądże taki pomysł...krótko tu jestem, ale zdążyłam się już zorientować, że wiersze się pisze i nie przeprasza za nie ;)...ewentualnie za komentarze ;):)

Dziękuję! :) Ucieszyło mnie Twoje „nie przełknęłabym przy czytaniu tego wiersza”, choć czuję, że jednocześnie powinnam za to przeprosić :)

Bardzo trafne skojarzenie...
To, co zostaje po nas w naturze, naprawdę jest formą służby — nie tylko dla ludzi, lecz dla ziemi.

Dziękuję Ci serdecznie za wizytę Lariso, przesyłam uściski.

Miło, że wyczułaś ten kontrast między brutalnością a sakralnym porządkiem.

Dziękuję za tak wnikliwą refleksję. Chciałam, aby spotkanie ciała z przemijaniem było bezpośrednie i pozbawione moralizowania. Cieszę się, że udało Ci się to odczuć w rytmie i obrazach. To trudny temat i brzydka poezja — bałam się przekroczyć granicę między smakiem a pretensjonalnym trupizmem.

Studiując sztukę, na długo zapadały mi w pamięci obrazy Hieronima Boscha i Pietera Bruegla Starszego. Ich wizje śmierci, rozkładu i groteski były niepokojące, ale też niezwykle sugestywne — pokazują, że ciało i przemijanie można traktować jako nośnik narracji i refleksji nad światem. Nie powiedziałabym, że pielęgnuję u siebie dekadenckie piękno w obrzydzeniu; motywy śmierci, gnicia i erotyzmu w „Liturgii rozkładu” pojawiły się raczej jako narzędzia, które pozwalają mi wyrazić pewne idee.

Chodziło mi o ukazanie zmieniających się pokoleniowo poglądów religijnych i relacji człowieka z sacrum, a także o pokazanie, że nie zawsze potrzeba moralizowania — ciało, jego przemijanie i rozkład mogą mówić samo za siebie. Twoja refleksja o dekadenckim tonie i eucharystycznej metaforze doskonale wyczuła ten kontrast: rytuał i sacrum są tu obecne, ale w zupełnie świeckim, ziemskim wymiarze, gdzie śmierć nie jest potępieniem ani dramatem, tylko procesem, w którym ciało pozostaje wierne do końca.

Dziękuję Ci za wnikliwe spojrzenie — pozdrawiam serdecznie.

Dziękuję :)
pozdrawiam Cię ciepło Przeboski

Człowiek się sypie po kawałku, a na końcu zostaje cisza i ciało, które już nie udaje. To wszystko Ci zagrało, to znaczy, że wiersz dotarł ... przynajmniej do tych, co po przeczytaniu cokolwiek o nim napisali.

Świetnie ujęte — o to mi chodziło: rozpad jako proces, śmierć jako namaszczenie, a ciało jako jedyna prawda. Dziękuję za taką refleksję i za piękne słowa o „brutalnie pięknej mszy”.