radośnie-wiosennie było , lecz śmiercią się skończyło. Sztafeta haikowa bardzo dobra, a kawę wypiłaś? Liczę na dwa obiecane ziarenka..

Pięknie, cały cykl zachwyca! Pozdrawiam serdecznie :)

Dobre haiku (Renku)!

Poszczególne haiku, a zwłaszcza ich końcowe linie wiążą następne (pod względem treści) i stają się początkiem dla kolejnego haiku (to znaczy dla jego pierwszej linii) i tak powstaje tematycznie ze sobą powiązany cykl.

Lepiej będzie, kiedy zrezygnujesz z poszczególnych tytułów i ominiesz cyfry nadające kolejność oraz oznaczenie gatunku, wyrazem haiku przed każdym. Renku, nadajemy jeden tytuł wyrażający cały zbiór, czyli:

zielony listek
cicho pod słońcem drzemie
cień pierwszych skrzydeł

i dalej bez oznaczeń/tytułu/numeru, kolejne z odstępem, czyli:

letni wiatr niesie
skrzydła w świetle południa
świat drży w cieple

i tak dalej... aż ukończysz cykl.

W rodzaju wiersza na górze pod tytułem oznaczasz haiku i zostawiasz tytuł (tak, jak już masz).
Jeżeli uznasz moje wskazówki za przydatne będzie mi miło, jeżeli nie, nic się nie stanie. Moje sugestie czytelnicze są niezobowiązujące:))

5/6.
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

Cykl czterech haiku przedstawia pełny życiowy krąg motyla – od gąsienicy, przez przemianę i lot, aż po śmierć i zanikanie w zimowym pejzażu. Wiersze układają się w symboliczną opowieść o kruchości istnienia, nieuchronności przemijania oraz pięknie chwilowego trwania.
Pozdrawiam

Bardzo zastanawiający wiersz

Po raz kolejny pokazujesz, że kiedy dotykasz form krótkich, to robisz to z chirurgiczną precyzją, a tu działa to jeszcze mocniej, bo każde z tych czterech małych obrazów jest jak mgnienie życia: narodziny, lot, przemijanie i śmierć.. Pięknie!

To jest cykl o pełnym życiu motyla, ale w rzeczywistości — o nas.

Bardzo dobre haiku ją też coś tam dłubię w tej formie jakby co żaden ze mnie ekspert. Oceniam ze względu na klimatyczność i obraz jaki powstał między wersami pozdrawiam serdecznie 😉

Piękna seria z życia motyla!
Najbardziej podoba mi się czwarte haiku, moim zdaniem jest najbardziej klasyczne.

Pięknie, cztery pory roku, poczynając od wiosny. Bardzo subtelne. W trzecim 'wpadają w oczy' czasowniki, aż trzy. To tylko moje odczucie, może tak ma być? Dzisiaj opublikowałam dwa. Napisz, co myślisz o nich. Serdecznie pozdrawiam.

Cztery krótkie chwile, które prowadzą od pierwszego drżenia skrzydeł aż po ich wyciszenie w śniegu.
Wszystko tu idzie swoim rytmem – narodziny, lot, opadanie i cisza – widać, że patrzysz na życie tak, jak patrzy się na motyla: bez pośpiechu i bez złudzeń, na jego piękny lot i mrożący upadek.
Powiem, podsumuję to tak: każdy z nas ma swój lot i swój spokój, ważne tylko, żeby po drodze nie zapomnieć, że to naturalna kolej rzeczy.
6/5