Ubogo w tej chatce ale ten węgielek przypomina,o Kim tu się rozmyśla..Zwyczajność i spokój,tego nam potrzeba

Zdaje się, że ten początek..bo to jakby początek tamtego wiersza a już środek..
czytałem u Ciebie Bracie..
to ważne, że Droga otwarta jak Omega i Alfa..
Nadzieja jest taka,
,,od łona matki zapisany"- powie Izajasza, ten mój Ulubiony,
Brodę też masz..i na głowie Mądrość oczu poczciwych..
Serce na dłoni, co przez serce widzi..nie Ty, nie Ciebie Braciszku Kochany..
gdybyś jeszcze miał na imię Jacek..ale to byś był z mej krwi..
ale nie o naszej, co wiedzie przez te krótkie rymy..
tak krótkie ja AA i..druga para zbyt długa..
Tak,Tak..przyjmij proszę jeden choćby brak:
a raczej nadmiar, którego ten szlak:
,,schowały się w żywopłocie."
Cóż?- czy powiem, jak?..
Nie, Nie..to przecież Twój stołek..
Przyjdzie czas, gdy nawet nie spytasz..
Widzisz?- idę Twoim tempem..
a ja wolałem zawsze przeplatane ,,życie"
AB to moje..było a czy jest?
To tak mało ważne, gdy Pozdrawia: JEST!
Pozdrawiam z Nadzieją na wspólny czas w oczekiwaniu Pana:))

Ciekawie upersonifikowana cisza siedząca na stołku. Ten wiersz traktuje o poszukiwaniu swojego miejsca w świecie i zadaje pytania, kim jestem i kim chciałbym być...Trudny temat. Chyba mamy niezliczone pokłady osobowości w sobie...od ascety po grzesznika...zależy chyba od dnia i sytuacji, w której się znajdziemy. Niebywale interesujący wiersz...a ten deszcz to jeszcze dodatkowo dodaje klimatu do rozmyślania na ten temat...Pozdrawiam serdecznie :)