Dawno temu bogacz żył,
Co w luksusie wciąż się pławił.
Zawsze bisior na nim lśnił
I dzień w dzień się świetnie bawił.

​​U pałacu jego bram
Leżał Łazarz obolały,
Pełen wrzodów cierpiał tam,
A psy rany mu lizały.

​Umarł żebrak, potem pan,
Anioł zabrał wnet biedaka,
Bogacz w piekle cierpiał sam,
Wśród płomieni głośno płakał.

​Podniósł w mękach kiedyś wzrok,
Abrahama ujrzał w dali,
Prosił: "Ojcze, uczyń krok,
Niech mi Łazarz ból oddali.

​I umoczy palec swój,
Zimną wodą zwilży język,
Tu tak męczy ognia znój,
Dusza cierpi w strasznej nędzy."

​Rzekł Abraham: "Wspomnij, że
Tyś za życia brał luksusy,
Łazarz znosił to, co złe,
Więc tu zazna dziś otuchy.

​Między nami wielki rów,
Który dzieli nas na wieki,
Nikt nie wejdzie od was tu,
Ani my do waszej rzeki."

​Tamten błaga: "Proszę byś
Posłał go do mego ojca,
Niech ostrzeże braci mych,
Zanim przyjdzie chwila końca."

​Lecz Abraham rzekł mu wprost:
"Mają słowa od Proroków
I Mojżesza mądry głos,
Niech trzymają się ich kroków."
​
"Nie, mój ojcze!" – błaga pan –
"Gdyby zmarły stąd powrócił,
Prawdę by objawił tam,
Każdy z nich by się nawrócił."

​Wtedy mu powiedział tak:
"Jak prorokom swym nie wierzą,
To choć zmarły dałby znak,
Jemu także nie uwierzą"

19-05-2026

GrzesioR