No dobrze, Stu,

spojrzałam na Twój tryptyk jako na całość i dopiero wtedy poczułam, jak konsekwentnie jest przemyślany. Te wiersze naprawdę chcą być czytane razem, bo dopiero w zestawie zaczynają ze sobą pracować.

„Szkielet organów”
Ten wiersz działa na mnie jak sekcja zwłok przeprowadzana z czułością — bez chłodnej medycyny, za to z uważnym słuchaniem tego, co ciało ma do powiedzenia o człowieku. Każdy organ dostaje tu nie tylko funkcję biologiczną, ale też etyczną, emocjonalną, społeczną. Bardzo podoba mi się, jak balansujesz między metaforą a konkretnością: ciało myśli, pamięta, obraża się i pragnie. Najmocniej trafiają we mnie momenty, w których biologia obnaża nasze złudzenia o kontroli („to nie ja mam ciało / tylko ciało ma mnie”). Podmiotowość okazuje się krucha, chwilowa, trochę zapożyczona — i to brzmi bardzo uczciwie.

„Siedlisko transplantacji”
Druga część wyraźnie przesuwa akcent z wnętrza na pochodzenie. Człowiek zostaje tu złożony z cudzych cech, instynktów i mechanizmów obronnych — niby ulepszony, a jednak wciąż zawodny. Ironia jest ostra, momentami gorzka, ale celna: żadne „upgrade’y” nie chronią przed zdradą samego siebie. Szczególnie mocno wybrzmiewa pointa o dziedziczeniu tego, co „spada najniżej” — bezlitosna, ale trafna, bo przypomina, że rozwój i kultura nie unieważniają naszej zwierzęcej kondycji, tylko ją maskują.

„Instrukcja użycia”
Finał tryptyku jest dla mnie najspokojniejszy, a jednocześnie najbardziej odpowiedzialny. Człowiek jako produkt do samodzielnego montażu, z brakującymi narzędziami i wadliwą instrukcją — to obraz, który długo zostaje pod skórą. To wiersz o sensie jako jedynej części, której nie da się dokupić ani naprawić. Bardzo mocne są fragmenty redefiniujące funkcje ciała: dłonie do puszczania, nogi do wracania, usta do przeprosin. A sumienie jako element „niepasujący do żadnej śrubki” świetnie spina całość, bez taniego moralizowania i bez stawania ponad czytelnikiem.

Całość
„Racja anatomii bytu” to spójny, przemyślany tryptyk, który językiem ciała opowiada o odpowiedzialności, wolności i sensie. Od biologii, przez dziedziczenie, po etykę — każdy kolejny wiersz naprawdę poszerza perspektywę, zamiast ją powtarzać. To poezja inteligentna, ironiczna, ale empatyczna; krytyczna wobec człowieka, lecz niepogardliwa. Taka, która nie daje prostych odpowiedzi, za to bardzo celnie pokazuje, gdzie i dlaczego coś w nas przecieka, stuka i czasem po prostu boli.


Troszkę mi zajęło przeanalizowanie, weekend nie był dla mnie najłaskawszy i dopiero powoli wracam do siebie :)

Świetny wiersz w Twoim niepowtarzalnym stylu i sposobie widzenia istoty rzeczy, w tym przypadku człowieka :) Świetna, mocna pointa. Niezwykle ciekawy, inspirujący tryptyk. Pozdrawiam serdecznie :)

Człowiek zmontowany z wielu podzespołów jest tylko mniej lub bardziej udanym montażem... dopiero dusza, rozum i sumienie wypełniają tę konstrukcję nadając jej sens.
Bardzo dobry wiersz!
6/5.
Serdecznie Cię pozdrawiam, Staszku:)

Powiem tak. Nie najgorsze. Jest kilka ciekawych zdań i stwierdzeń. Czytało się całkiem całkiem choć jak zwykle masz pewne niedoróbki logiczne gdyż nagminnie mieszasz podroby z wytworami intelektu, co według mnie nie do końca jest poprawne. Co ciekawe potwierdzasz moje zdanie w morale. Sens to podstawa. Pozdrawiam z uśmiechem:))))

Nie da się skonstruować idealnego człowieka. Zostaliśmy wyposażeni w części ciała, zmysły, uczucia, ale osobowość kształtują rodzina, środowisko, doświadczenia . I w zależności od sytuacji życiowej czasami nogi służą do powrotu, a czasami do ucieczki ( bo czasem trzeba uciec). Usta czasem muszą przeprosić, ale czasem mają rację.
Sumienie... ono właśnie wyznacza drogę, ważne by żyć zgodnie z nim, wtedy się nie rozsypiemy.
Ciekawy wiersz.
Pozdrawiam serdecznie:)

Mocny wiersz i morał płynie z każdej jego części. Szacunek! 6/5

Wiersz pokazuje, że człowiek nie jest gotowym produktem, lecz procesem, który trwa, a na drodze życia uczy się każdą część 'montować' i używać.
Sumienie trzyma całą konstrukcję razem. Ja już odczuwam pewne nieścisłości, a instrukcja się gdzieś "zawieruszyła".
6/5 Serdeczności

Opisując człowieka, jak mechanizm do samodzielnego złożenia odwróciłeś hierarchię. Dla mnie człowiek to wyposażona w sumienie nieśmiertelna dusza "obrośnięta" zwierzęciem. Dla Ciebie miks organów (zwierzę), do którego na końcu dokłada się sumienie, które nie pasuje do niczego. I jak mam Ci uwierzyć, że to sumienie "trzyma wszystko"?

Uśmiecham się przy Twoim wierszu - jest zabawny i mądry.

Bystrości umysłu można Ci pozazdrościć.

I tak sobie pomyślałam, że mam przeładowanie śrubkami - gdzie jest jakiś najbliższy skup złomu ?
;)

Złożenie organów i uruchomienie to będzie robot, a dopiero sens, sumienie, uczucia i odpowiedzialność dają różnicę. Ten najlepszy z serii. Pozdrawiam.

Instrukcją użycia mogą być: dyplomacja, spryt, wyobraźnia itp.
Ale najprostsza, to bycie sobą. Reszta lepiej lub gorzej , jakoś się ułoży, ale zgodnie z własnym sumieniem.

Świetny! Nieraz mam podobne skojarzenia
Pozdrawiam serdecznie 6/5

Coś jakby poradnik "Mały majsterkowicz" albo "Zrób to sam". Takie spojrzenie z dystansu na nasze jestestwo czasem się przydaje, by odpocząć od poważnego rozważania naszej jednak niewesołej egzystencji... Pozdrawiam:)

Nie jesteśmy "konstruktem doskonałym", nawet jeśli z determinacją tu i ówdzie dokręcimy śrubkę, bo liczy się to, na ile w nas człowieka, sumienie podpowiada, jeśli chcemy je słyszeć.
Gratuluję 500 wiersza !
Serdecznie pozdrawiam, Staszku:)⭐️

Wspaniała instrukcja obsługi ciała i duszy.
Tylko nie zawsze udaje się przestrzeganie.
Pozdrawiam serdecznie z uśmiechem:)

Temat to ogólnie znany że człowiek to przecież nie mechanizm.
Pozdrawiam.

Instrukcje dobre mamy,
lecz ich nie sluchamy,
stąd często upadamy.

Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

Instrukcja obsługi i anatomia funkcjonalna,zgranie materii z duchem.Kak to maszyneria,psuje się z czasem..myślę,że dołączysz instrukcję samonaprawy...

świetnie skonstruowałeś ten wiersz i dużo prawdy w nim jest ... spadam spać ...rano muszę pozbierać kości dla miłości w garść i ruszać do Czech i wracać ... dobranoc ...

bardzo ładnie ujęte, każdy z nas to przecież tak skomplikowany i boski mechanizm - z jednej strony genialnie pomyślany, a z drugiej wystarczy mały delikt i wszystko się psuje. pozdrawiam