Tak. Słownik mówi „nie ma” - a język i tak robi swoje - i nagle to „nie ma” zaczyna mówić za wszystkich.

Rozumiem, u Ciebie prostota to znak prowadzenia i porządku, a u mnie „udawać prosty” to raczej o świecie, który tylko wygląda równo, choć w środku się chwieje – dwie drogi, dwa sensy, żadna nie musi wykluczać drugiej.

Dokładnie – im bardziej świat chce wyglądać na równy, tym więcej pęknięć wychodzi bokiem i wtedy dopiero widać prawdziwy kształt.

Dzięki – jedni prostują pod formę, inni wyginają pod sens, a najważniejsze, żeby się przy tym nie pogubić i nawzajem nie prostować na siłę.

To fakt, że autor może dużo, i czasem jak skoczek szachowy skacze krzywo, a i tak trafia w punkt i robi sens tam, gdzie inni widzą chaos.
Pozdrawiam.

Właśnie tak – poezja nie prostuje świata, tylko go lekko przekrzywia, żeby nagle było widać więcej niż na pierwszy rzut oka.

No i właśnie – trochę koślawości dodaje życia, a nawet jak system krzyczy „błąd”, to nie zawsze znaczy, że sens się potknął – czasem tylko idzie własną drogą.
Pozdrawiam.

Trochę tak, ale świat rzadko rozumie wszystko od razu, więc czasem właśnie to lekkie „nie do końca” trzyma wiersz przy życiu dłużej niż szybkie zrozumienie.
Czy moje teksty odsłaniają się bez kłopotu?

Tak, tak właśnie czasem trzeba słowo przechylić, żeby odbiorca się zatrzymał i pomyślał, bo proste przechodzi obok jak nic.
Pozdrawiam.

Dokładnie – krzywo czy prosto to tylko droga, a bez sensu żadna nie prowadzi dalej niż do pustki.
Pozdrawiam.

Sztuka lubi chodzić bokiem, bo gdy idzie za prosto, to zamiast wiersza robi się wykład i znika cała przyjemność szukania.
Tylko, kto ma wytyczyć granicę, gdzie kończy się poezja, a zaczyna już „gadanie wprost”?

No właśnie – trafić słowem to trochę jak rzucać w ruchomy cel, raz siądzie idealnie, raz przeleci obok i trzeba próbować dalej.
Pozdrawiam.

Prostota bywa siłą, bo mówi wprost do człowieka, a prostackość to już zupełnie inna liga i u Ciebie jej nie widzę.

Moja twórczość jest dość prosta ale mam nadzieję że nie prostacka.

Moja twórczość je

No to się cieszę.

Do mnie dociera .

To jakby oczywiste.
Kiedyś pisałem wiersze trudne, aż koleżanka-polonistka wzięła mnie na dywanik i rzekła: jeśli chcesz pisać dla siebie i dla mnie to pisz, ale mało kto te treści zrozumie. I od tego czasu zacząłem pisać "przejrzyściej", choć zdaję sobie sprawę, że moje wiersze do łatwych nie należą.
Jak mi to wychodzi?

Jak zrozumiem co autor miał na myśli.

Racja. Ciekawość i szacunek trzymają wiersz przy życiu, a gdy sensu brak, to nawet najładniejsze słowa zaczynają brzmieć jak pusty szum.
Ciekawi mnie, po czym najczęściej poznajesz, że tekst coś jednak „ma do powiedzenia”?

Trzeba pisać ciekawie i z szacunkiem do odbiorcy bo jak się nie ma nic do powiedzenia zostają tylko bełkoty.

Może masz rację – bywa, że życie pisze krzywo, ale to właśnie z tej koślawości wychodzi najwięcej prawdy, a nie z wygładzonych wersów.
Uważasz, że lepiej pisać równo czy jednak szczerze, nawet jeśli się potyka?

Tak, to trochę jak gra w układanie sensu po omacku – autor miesza klocki, czytelnik ryzykuje, ale jak trafi, to satysfakcja jest większa niż przy gotowej instrukcji.
A Ty wolisz błądzić po takich tropach czy mieć jednak jakiś punkt zaczepienia od razu?

Dokładnie – lekko przekrzywiona rzeczywistość często mówi więcej niż ta „na prosto”, bo wtedy widać gdzie sens naprawdę się chowa.
Bardziej lubisz takie skrzywione spojrzenie czy jednak uporządkowane wersy?

Coś w tym jest - jednemu serce weźmie piękna chata, drugiemu parę kresek, a z wierszem bywa tak samo, bo czasem człowiek widzi sens od razu, a czasem musi mu go dopowiedzieć własna wyobraźnia.
Bo jeśli po przeczytaniu wiersza nie trzeba dzwonić do Gdyni po tłumacza, to znaczy, że autor nie zgubił po drodze ani sensu, ani czytelnika.

wiersz jest jak obraz który jest pociągnięty sprawną ręką i oko przyciąga inny kilka kresek trochę barwy i jak ktoś się nie zna mówi jaki on jest piękny ...byłem w Kazimierzu z żoną i były obrazy powiedzmy ...dom w plenerze bardzo piękny .. a drugi obok parę kresek i stoją młodzi i półgłosem mówią jaki on jest piękny ...a ja do żony mówię a co ten obraz przedstawia mówi uspokój się wariacje ...to nie jet na pewno ta piękna chata ... to tak z uśmiechem i z wierszami jest podobnie ...dobranoc ...

nawet tu spotykam wiersz ... które czytam ...czasem kilka razy i dzwon,ę do Gdyni do znajomej powiedz o co w nim chodzi ...odpowiada nie wiem ... zapytaj autora więc nie pytam bo obawiam się że autor sam miałby trudności z odpowiedzią ... to tak z uśmiechem na szczęście wielu tu piszący pisze wiersze które czytam i nawet mnie inspirują ,..między innymi Ty do nich należysz ...

Raz koślawo, raz prosto – jednych to wciąga, innych usypia, a u Ciebie nawet domowa „korekta patelnią” pilnuje, żeby słowo jednak coś poczuło, nie tylko wyglądało.
Kiedy ostatnio jakiś wiersz naprawdę Cię nie znudził, tylko zatrzymał na dłużej?

Tak, słowo naprawdę staje się ciałem wtedy, gdy przestaje być tylko dźwiękiem i zaczyna żyć w czynie, obecności i prawdzie człowieka.
Słowo może prowadzić prosto, ale to człowiek najczęściej robi mu po drodze zakręty, więc może właśnie dlatego tak ważne jest, by najpierw pomyśleć, a dopiero potem nazwać.

Czy Słowo to nie ciało?
Słowo, jak Prawda idą prosto a to świat wykoślawia wolę Boga.
Ciekawostką jest, że w dzieło Stworzenia wpisuje się zostawienie decyzji o nazwaniu stworzeń przez człowieka..,,a Pan Bóg przyglądał się, jak je nazwał"- imię, nazwa, to tożsamość, przeznaczenie, zamysł..dlatego jest piękne, polskie powiedzenie:
,,zanim powiesz-pomyśl".
Czy zatem nasze myślenie prowadzi prosto do Boga?- to sens Drogi i Prawdy, bo my jesteśmy Stworzeniem a nie Stwórcą..na obraz, który jest odwzorowaniem- prostym, technicznym powieleniem..oczywiście niedoskonałym, więc wymagającym korekt- te niedociągnięcia, to nasze pomyłki a skreślenia, to grzechy, które może tylko wymazać z naszego dzieła Bóg.
to tyle, jeśli mówimy o prostych liniach i krzywych naszych ścieżkach- krętych, byle pod górę:))
Amen
Pozdrawiam Staszku i lecę do pracy na13-tkę..

Jak ten komentarz ma się do mojego wiersza? Tylko skoślawione słowo przychodzi mi na myśl.