Twoje Wiersze - W zasięgu dłoni

W zasięgu dłoni

wolny

2026-01-09 10:47

Tęsknię, milcząco duszna,
zamknięta w wieży rozpaczy.
Strach szepcze kłamstwa do ucha,
rozłąki nie umie wybaczyć.

Ciało drze mordę o bliskość,
serce chce wyć, nie kochane.
Wessana w nicość, w to wszystko,
co na zdeptanie skazane.

Masz mnie w zasięgu dłoni,
lecz mrok jak tyran nas gnębi.
Czas pustką bez Ciebie gromi,
w szponach głodnych jastrzębi.

autor

Dżoana^(*)

przejdź do strony autora

Jesteś Premium.
Dziękujemy!

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

7 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Waldi1

trzy godziny temu

moja mama mówiła ..zawsze warto poczekać dziś jest deszcz lub ulewa ... a jutor może wyjrzeć słońce ... pozdrawiam serdecznie ...

hiala

ponad pięć godzin temu

Czuć ból, tęsknotę i samotność – niezwykle sugestywne.
Pozdrawiam serdecznie

LydiaDel

ponad pięć godzin temu

Czytając odczuwam fizyczny ból. To jest jak krzyk duszy, bolesna tęsknota za bliskością, za cielesnością. Niby w zasięgu ręki, ale jednak rozdzieleni.
6/5 Serdecznie pozdrawiam.

nie kochane - chyba niekochane.

jolka

dziesięc godzin temu

Rozłąka to taka dłuższa chwila
tak było w planach
to przeciez nie znaczy, jescze,
że nie jesteś kochana

Migrena...1^(*)

ponad dwanaście godzin temu

dzien dobry.

dajesz nam wiersz który jest studium alienacji w bliskosci.

opisujesz tragizm człowieka, który utknął między „tu i teraz ” ciała a „nigdzie ” ducha.

to stabilny obraz rozpaczy metafizycznej, gdzie drugi człowiek jest fizycznie dostępny, ale metafizycznie nieosiagalny.

a to czyni cierpienie jeszcze dotkliwszym .

super wiersz.

do zamyślenia .

Marek Żak

ponad dwanaście godzin temu

Tak bywa, być w zasięgu dłoni to dużo, ale może nie wystarczyć. Świetne jest to ciało, co drze mordę o bliskość. Pozdrawiam

Pokaż mniej

Logowanie