Święta

Naznaczona stopami tych,
którzy nie pytali o pozwolenie

Idę

Czas traci nade mną władzę
rany niosę jak znaki mocy
nie ukrywam ich
one wiedzą, kim jestem

Płynę w różu

W wodach pamięci
morze zna moje imię
nie ma nikogo takiego jak ja
znaczę drogi ogniem

Pałam

Nie po to, by niszczyć
lecz by widzieć
opieram się na pięknie
na mądrości
na tym, co trwa, gdy wszystko inne milknie

Idę na ślepo

Bo wzrok rodzi się po kroku
odwaga pozwala się skalać
tak rodzi się świętość
jak dziewica orleańska

Wchodzę w płomień

I nie wychodzę taka sama
nie ma „za późno”
jest tylko wezwanie
zaczynam znów
z walizką czasu
z doświadczeniem zapisanym w kościach

Siostra jest bratem
brat jest strażnikiem
sąsiad jest świadkiem
wzywam ukojenie nieba
na kolanach
w sercu

Wybaczam, bo wiem
że przebaczenie jest mieczem

Cierpienie kruszę wdzięcznością
Miłością

Ciemność zapalam światłem
wypowiedzianym na głos

Płonę

Nie proszę o miejsce
sama je robię
nie ma nikogo takiego jak ja
i nie musi być

Szarżuję na ślepo

Bo widzenie rodzi się w biegu
odwaga brudzi ręce
czystość to mit dla tchórzy
wchodzę w ogień
jak dziewica orleańska,
ale bez legendy
tylko z prawdą

Za późno nie istnieje
jest tylko teraz
albo martwe jutro.
niosę walizkę czasu
doświadczeń, błędów, imion

Siostra Brat Sąsiad
Idziemy

Wszyscy są świadkami.
modlę się
kocham moc nieba
nie żałuję
wybaczam

Cierpienie kruszę
zębami wdzięczności
Ciemność zapalam światłem,
bo wiem jak

Wysyłam energię w świat
jak uderzenie serca
słowo tnie
obraz rozkazuje rzeczywistości

To, co wyśnione,
realizuję ciałem i głosem.
to jest mój fundament ciała
moje imię wypalone w drodze
moje życie bez zgody na półmrok

Nie ma nikogo
takiego
jak ja.