Okno daje kadr - drzwi dopiero pokazują całą historię - i nawet gołąb przestaje być tłem, a zaczyna być bohaterem.

Dziękuję. Bardzo lubię, kiedy z firanki zostaje myśl, a z butów zaczyna się życie, więc cieszę się, że akurat ten fragment wszedł Ci tak prosto pod skórę.

Skoro nawet z "niczego" dało się wycisnąć tyle zdań, to chyba jednak coś przez to okno wpadło, a resztę najwyżej dopracuję, żeby i drzwi nie miały pretensji. I dobrze, że przyłożyłeś tymi drzwiami z obu stron – bo nawet jak według Ciebie to „wiersz z głowy”, to jednak wszedłeś, rozejrzałeś się po całym mieszkaniu i jeszcze zostawiłeś instrukcję remontu.
Ty swoje, a ja swoje.

Jasne – drzwi dają więcej wariantów niż okno, bo możesz nimi zamknąć rozdział po cichu albo huknąć nim na koniec, ale zawsze coś się wtedy naprawdę kończy i zaczyna.
Pozdrawiam.

* drzwi

Dzięki serdeczne – dobrze, że ten kawałek drogi spotkał się gdzieś między oknem a drzwiami.

Dziękuję. Właśnie to mnie bawi, że okno i drzwi niby robią co innego, a człowiek i tak od dawna próbuje tym jednym nadrobić to, czego mu drugie akurat odmówiło.

Bardzo dziękuję. Miło wiedzieć, że wiersz potrafi poczekać na człowieka i przy ponownym spotkaniu dalej ma mu coś sensownego do powiedzenia.

Do Twoich wierszy zawsze chętnie wracam, skarbnica życiowych mądrości. Ostatnio mniej bywam na portalu.

Miło, że zatrzymuje – ale niech to będzie przystanek przy drzwiach, nie stałe miejsce przy oknie. Mam nadzieję, że w Twoim przypadku nie jest to chwilowe zatrzymanie się przy moich wierszach.
Pozdrawiam.

Dzięki. Skoro po oknie patrzy się już inaczej, to znaczy że drzwi też zaczynają kusić do ruchu, a nie tylko do myślenia.
U Ciebie coś się już przez to przesunęło czy jeszcze dojrzewa?

Świetnie to odwróciłaś – okno działa w dwie strony i pokazuje życie także tym z zewnątrz, a drzwi nadal zostają testem odwagi i wejścia.
„Z tamtej strony okna” brzmi jak początek czyjejś historii – a Ty częściej jesteś po której stronie?

Coś w tym jest – okno pozwala myśleć, że jesteśmy „otwarci”, a drzwi wymagają ryzyka, więc wolimy zostać w bezpiecznej ramie.
Pozdrawiam.

Prosto i trafnie – okno zbiera materiał, drzwi sprawdzają czy masz odwagę zrobić to, co sobie obmyśliłeś, a to, czy plan częściej zostaje przy oknie czy jednak kończy się na klamce to już inne zagadnienie.
Pozdrawiam.

Dodam, Okno - Obserwacja, Drzwi - Działanie.

Sama najlepiej wiesz, gdzie leży sens, zwłaszcza, że chodzi o ten Twój.
Skoro nie chcesz dopchać bohaterów kolanem do mety, to znaczy, że jeszcze nie klepiesz książki na sztukę, tylko naprawdę słuchasz, kiedy sama fabuła powie - teraz.

Na razie przyszłam poczytać 🙂

Siedzę ostatnio nad dalszą częścią swojej książki i trochę mnie to frustruje. Prowadzę trzy osobne wątki, które docelowo muszą się ze sobą spotkać, ale mam wrażenie, że to jeszcze nie jest ten moment. Bohater chyba nie jest gotowy — ani na to spotkanie, ani na to, co miałoby z niego wyniknąć.

I chyba właśnie to jest najtrudniejsze: widzę już miejsce, do którego wszystko zmierza, ale postaci są jeszcze kilka kroków za nim. Nie da się ich popchnąć na siłę, bo wtedy zamiast prawdziwego momentu pojawia się tylko mechanika fabuły i wszystko traci naturalność.

Czasem łapię się na myśli, że przecież i tak nikt tego nie zobaczy, więc mogłabym to po prostu szybciej zamknąć… ale jakoś nie potrafię. I może to znaczy, że jednak mi na tym zależy bardziej, niż próbuję sobie wmówić.


Wiersze piszę na marginesie, ale póki co robię zmniejszam ilość publikacji na portalu.

Dziękuję za komplementy.
Okno robi za wygodne „jeszcze nie teraz”, a drzwi zapisują historię w podeszwach, bez wymówek.
A Twoje buty ostatnio coś już dopisały czy wciąż stoją przed progiem portalu?

Widać, że dobrze to czujesz. Drzwi zapraszają ludzi, a okno wpuszcza świat, ale dopiero razem robią z ciekawości coś żywego.
Pozdrawiam.

Celnie. Kto boi się progu, ten traci więcej niż zostawia, bo życie przecież nie wpada przez okno.
Pozdrawiam.

Tak, dziękuję:))
już mam w garażu:))

No to wykład bez pytań zostaje w oknie, a Ty idziesz w drzwi i tniesz konkret przy drewnie – i to się zapisuje, nie śmiech na sali.

* Najbliżej mnie, studentki spojrzały
ps. jeszcze wykładowca dodał, że na wykładzie nie można zadawać pytań i odpowiadać..ale do historii to nie ma znaczenia i było to przed drugą falą tak wielkiego śmiechu ,,braci akademickiej"..
Pozdrawiam Cię Serdecznie Staszku
i biorę się do cięcia drewna do kominka:))

..cała klasa bez jednego..
Dziękuję:))
była jeszcze inna sytuacja na pierwszym roku studiów dziennych U.M.K.,
na wykładzie mgr Armanda Kasprowicza z matematyki
Skończyłem IV L.O. o czym już kiedyś pisałem, że ,,mieliśmy brać wiedzę, żeby móc wszystko, o czym inni nie śnią"..
Pół roku na auli 200 studentów i ,,profesor" zadał pytanie o abstrakcyjnej wizji geometrii kuli w przestrzeni złożonej z wektorów..
Panowała bezwzględna cisza..słychać było bicie serca,
coraz żywiej aż niecierpliwy duch głośno i wyraźnie wydobył dźwięk jednego, pewnym tonem zdania, ze środka audytorium, z trzeciego rzędu od góry, bo zwykle jeden z ostatnich tam ledwo zdążył..
Najpierw pół sali w śmiech, dalej jedna czwarta wskazywała na miejsce, skąd padła odpowiedź palcami a jedna czwarta korzystała z tej niepowtarzalnej chwili, by zamienić słowo z sąsiadkami, sąsiadem..
Mina kamienna i zakradła się niepewność:
na pewno coś pomylił- 199 osób nie może nie mieć racji,
to są studenci, co zdawali wszyscy matematykę, by tu być teraz i dalej..
Wtedy spojrzał, po raz pierwszy nieco zgarbiony wykładowca. Miał kozią brodę, mocne okulary i przypominał Trockiego..
Zdjął okulary z nosa, widocznie będzie głośniej niż zwykle mówił a lekceważącym ruchem zabujał jedną częścią,
jak dziewczynka nową torebeczką.
Wtedy drugą dłonią przetarł czoło chustką i jeszcze raz naprężył wzrok. Nie ma wyjścia- namierzył ostatecznie:
w sali, przy pierwszym słowie Sędziego i Nauczyciela w jednej osobie, znów zapanowała cisza, jakby samochód z wycieczką rozhuśtanych dzieci uderzył nagle w mur.
A wypowiedź przeszyła powietrze od samej sceny prosto przez serce i płuca aż do uszu, w tej kolejności owego nieszczęśnika..:
,,Po pierwsze, nie wiem skąd pan jest panie studencie- brzmiało protekcjonalnie i wywołało dwa razy głośniejszy śmiech ogółu..Tym razem może jedna dziesiąta była bierna i stawiła opór ,,prawu tłumu"- milczeniem.
Druga fala śmiechu i większa liczba pytań gapiów oraz coraz liczniejsza grupa palców wskazujących na studenta,
który usiadł dopiero teraz wywołany z grzeczności obowiązkiem pokazania się na pytanie ,,skąd..?"
Chciał się zapaść pod ziemię ale znów za późno i przyjdzie mu wypić to piwo..Czy to pierwszy raz i co z tego?- nie zdążył pomyśleć o tym, jakie będą konsekwencje niezamierzonej niesubordynacji a dalej już bardziej miękko acz na pewno nie pobłażliwie wszyscy zapatrzeni to wykładowcę, to naświetlonego palcami młodzieńca,
był średniego wzrostu, natura nadrobiła czas w liceum ale tu, w tym momencie nie pomogła,
usłyszeli a raczej łyknęli słowa, które tym razem najpierw trafiły do uszu 200 osób:
,,a po drugie- ma pan rację!...i dużo ciszej..Tak można było spojrzeć na tą zależność"
Tylko drugi raz po latach na meczu w Chorzowie doświadczyłem, jak fala owacji przetacza się w sekundy w jednym tempie..
Najbliżej mnie studentki spojrzało a z tyłu ktoś klepnął w plecy i rzucił- możesz usiąść..byłem w siódmym niebie a to był mój przed ostatni wykład u mgr Armanda, bo dalej zawiedziony, że nie można, jak w liceum dyskutować- postanowiłem tylko przychodzić na egzaminy..

I to jest właśnie cała dziecięca prostota - gdy pół klasy słyszy pytanie o koniec, a mały Piotr po prostu uznaje, że skoro w niebie lepiej, to o co tyle hałasu.

Pozdrawiam Staszku:)
ps.
mało rzeczy mnie napawa lękiem..
Zjadłem już jajecznicę i naleśnika, więc zanim pójdę do lasu, bo mieszkam na skraju, to pozwolisz taka mi się przypomniała anegdota z dzieciństwa a propos wiary i odwagi lub ,,niewiedzy" czy raczej ,,prostoty", o czym było wczoraj..
W czwartej klasie, zaraz we wrześniu,kiedy zmieniały się nauczycielki, by poznać uczniów na j. polskim ,,nowa pani"- bardzo mi się podobała- zawsze miałem ,,pociąg do mądrych kobiet" - zapytała mówiąc o cennym życiu, w kontekście jakiejś lektury, czy ktoś z nas,chciałby umrzeć?
Dzieci się nie zgłosiły tzn. nie podniosły rąk..po za jednym, najmniejszym chłopcem..
Odwrócił się nieco zdziwiony, ze względu na wzrost posadzono go w drugiej ławce, pamiętam, wyjątkowo pod ścianą- nie jak później na wprost ,,pięknej pani".
Był zdezorientowany, bo ręka lewa ( ta bliżej środka sali ) zbyt długo w górze- i śmiech dzieci wskazywał, że już za późno, by zmienić zdanie..zresztą może nie będzie trzeba się tłumaczyć- to oni chyba nie przemyśleli jeszcze- tak domniemywał..niestety nikt nie dołączył,ku rozczarowaniu niebieskookiego blondynka, w schludnie ubranym mundurku, z grzecznie ułożoną fryzurą..
Pani spojrzała jeszcze raz na ucznia, to surowo na klasę, uciszyła gromkim- cisza dzieci, proszę się uspokoić i zapytała z wyraźną troską:
,,Jak masz na imię?"
Odpowiedział chłopczyk z wyraźną już obawą:
,,Piotr, proszę pani.."
Dłoń dalej trzymała dwa palce drgające pomiędzy nieco schyloną głową od śmiechu dzieci na plecach a gdzieś wysoko, jakby w zasięgu niknącej, uporczywej lampy ( były to jarzeniówki, które z reguły pulsowały, powodując dodatkowe napięcie u odpowiadających ,,na osobności" uczniów ).
Wtedy pani zrozumiała, że trzeba jednak wyjaśnić i miękkim głosem powiedziała z wyczuwalną obawą w powietrzu:
,,Możesz już opuścić rękę Piotrze, Dlaczego nie chciałbyś już żyć?"
Ostatni raz rozejrzałem się po sali i z przekonaniem swojej decyzji, z nagromadzonym zdziwieniem przez te kilka dobrych minut od postawionego, retorycznego pytania odparłem równie miękkim tonem:
,,przecież w niebie jest lepiej"..
Powietrze nagle zeszło z pani..nie pamiętam reakcji dzieci a ja sam byłem spokojny, bo to takie oczywiste..

I dobrze – łączysz patrzenie z ruszaniem, więc ani okno Cię nie zatrzyma, ani drzwi nie przestraszą.
Pozdrawiam.

..jak już wiesz i trochę mnie znasz-łączę:))

„Poduszkowce” pilnują świata z poduszki, a cisza i pustka mówią więcej niż ich gadanie – dobrze więc mieć czyste okna i otwarte drzwi, ale jeszcze lepiej wyjść i zrobić trochę hałasu życia.
A Ty dziś bardziej w obserwacji czy już w działaniu?

Dziękuję - lubię brać te stare językowe graty z przysłów i powiedzeń, otrzepać je z kurzu i puścić z powrotem w wiersz, żeby czytelnik nagle zobaczył, że one jednak cały czas coś w nim robiły.
Pozdrawiam.

Ładnie to rozdzieliłaś – okno daje rozeznanie bez ryzyka, a drzwi zaczynają relację i sprawdzają odwagę – tylko czy da się naprawdę wejść w życie, stojąc ciągle przy uchylonym oknie?

Sprytnie – patrzy tylko wtedy, gdy coś się dzieje, a resztę „wymazuje”, więc świat ma u niej same najlepsze momenty.

Nie to poprostu ona wybiera momenty gdy nic się nie dzieje i wtedy się odwraca.

No tak ... pewnie patrzysz przez zamknięte oczy.

Wtedy nic się nie dzieje.

Skoro swoją obserwacją „utrzymuje rzeczywistość”, to lepiej jej nie ruszać, tylko pilnować, żeby czasem też uchyliła drzwi.
A gdyby na chwilę odwróciła wzrok, to Ty byś sprawdził, co się wtedy dzieje na osiedlu?

Jest nie do ruszenia to przecież ona powoduje kolaps funkcji falowej całego osiedla.

Skoro trzyma świat na oku, to dobrze że ktoś pilnuje, ale lepiej żeby jeszcze czasem wyszła i sprawdziła, czy on naprawdę istnieje.
Ty byś ją wyciągnął za drzwi czy wolisz mieć taki „monitoring” pod ręką?

Tak, trochę się zasiedzieliśmy przy oknach i dlatego świat robi się tylko obrazkiem, a nie przeżyciem – więc racja, warto częściej wracać z czymś w rękach, nie tylko w oczach.
Pozdrawiam.

»Nie, nie widziałem partii ... tylko o wyniku słyszałem. Polecasz?«

1. A4 — E5
2. WA3 — GA3
-:))

Nie, nie widziałem partii ... tylko o wyniku słyszałem. Polecasz?

Stanisławie, ot! Ciekawostka ( nie dotyczy wiersza) — Carlsen-Piorun (2024) .
Widziałeś?

Miło, że widzisz w tym podsumowanie – bo to raczej zapis drogi niż jej koniec, taki moment przy drzwiach z ręką na klamce.
Pozdrawiam.

Tak – kto umie przełączać między oknem a drzwiami, ten nie gubi ani myśli, ani ruchu – tylko trzyma życie w równowadze.
Pozdrawiam.

staram się równoważyć
jest czas na okno
i powinien być czas na drzwi
zachowanie równowagi jest trudne
a jednak warte pracy

Trafiłaś w samo sedno – przyroda za oknem niczego nie wymaga, a człowiek za drzwiami już tak – dlatego wybór między oknem a drzwiami bywa wyborem między spokojem a ryzykiem.
Tobie dziś bliżej do patrzenia czy do spotkania?

Rozumiem, znasz widoki na pamięć i nie bawisz się w patrzenie, tylko wychodzisz po swoje – nawet jeśli to tylko sklep, to już nie parapet, choć w moim odczuciu to już część świata.
Ale chyba zdarza Ci się czasem wyjść bez celu, tak po prostu dla drogi?

Bardzo słusznie - plotka z drugiej ręki zwykle już niesie cudzy ślinotok zamiast prawdy, a niezweryfikowane informacje w sieci właśnie tak działają, że robią hałas szybciej niż sens.

okno zawsze mam otwarte lub uchylone ...ponieważ każdego dnia mieszkanie przewietrzamy ... nie podglądam sąsiadów ... lubię wyjść do nich porozmawiać lub pomóc ... jeśli mam coś na myśli ....to pytam bezpośrednio też ci wspominałem ponieważ ponieważ wiadomość z drugiej ręki już jest zafałszowana ... spójrz na FB jak plują na Prezydenta od różnych bo Tuskowi coś powiedział Morański ... i takiej jednej ja odpisałem że słyszałem, od Murawskiego... że jej córka pracuje w burdelu na drugim piętrze w pokoju nr 12 ...t=i to jest sprawdzona wiadomość ... to y=tak prawda jak o Naszym Prezydencie ..itd ...

Okno ładnie podgląda i ostrzega przed tym, co widać, ale dopiero drzwi sprawdzają czy masz odwagę pomóc zamiast tylko patrzeć.
Ty częściej stoisz przy parapecie by patrzeć czy łapiesz za klamkę by działać?