Twoje Wiersze - Szał

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

11 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Pogłos ^(*)

trzy godziny temu

Ładne wyprawienie

samisen

ponad pięć godzin temu

Pięknie wymalowany Utwór, który ukazuje szał uniesień jako stan graniczny, gdzie:
miłość prowadzi do utraty kontroli, twórczość nie przynosi ukojenia,
a pożądanie staje się przemocą wobec siebie i dzieła.
To nie jest pochwała namiętności, lecz tragiczna spowiedź artysty rozdartego między pragnieniem absolutu a świadomością własnej destrukcyjnej natury.
Pozdrawiam z podziwem ;-)

jolka

ponad pięć godzin temu

Świetnie oddany obraz,pełen dynamizmu i emocji.Malarz byłby zadowolony.,bo natychmiast można rozpoznac jego dzieło.

klaks

ponad dwanaście godzin temu

Dzięki pięknej wrażliwości artystycznej, wspaniale zapleciony warkocz emocji przedstawionych w obrazie z tymi, które prawdopodobnie towarzyszyły w tym samym czasie jego twórcy. Chapeau bas Lariso :)
Pozdrawiam serdecznie🌹

maciejka

ponad dwanaście godzin temu

Tak, artysta wbija nóż w płótno, może by chronić anioła? - Bardzo ciekawie wykorzystałaś element biografii.
Wiersz Twój pozostaje w pamięci, pełen emocji, piękna, gwałtowności uczuć.
Cała gama uczuć - gratuluję :-)

Elżbieta

ponad dwanaście godzin temu

Utwór pełen ekspresji, niezwykle emocjonalny, świetnie obrazuje zarówno estetykę dzieła jak i zawarte w nim napięcie erotyczne! Władysław Podkowiński, namalował obraz w trudnym dla siebie okresie życia, prawdopodobnie dzieło jest wyrazem jego tragicznej miłości. Wiemy, że obraz wywołał skandal, zwłaszcza gdy Artysta pociął płótno nożem.
Twój utwór, Lariso znakomicie uzewnętrznia intensywność namiętności i siły instynktu erotycznego zawartego w dziele!
5/6
Serdecznie pozdrawiam, Droga Przyjaciółko:)🌟

Marek Żak

ponad dwanaście godzin temu

Nie ma obrazu, który robi na mnie większe wrażenie. Sam Podkowiński był szalony i ten szał widać na obrazie. Fajnie, że przymierzyłaś si do opisania tego niesamowitego dzieła. Pozdrawiam serdecznie.

Pióro Amora

ponad dwanaście godzin temu

Twoje wersy to zapis twórczej gorączki, w której granica między kochankiem, artystą a oprawcą ulega całkowitemu zatarciu.
Pięknie i dynamicznie napisany utwór!
6/5
Miłego wieczoru!

Krystek

ponad dwanaście godzin temu

Wspaniale oddana atmosfera obrazu.
Wyczuwam ruch , niepokój. lęk w
otoczeniu piękna i szalonego pędu
Czytałam z zapartym tchem, z
zachwytem
Serdecznie i radośnie pozdrawiam:)

Migrena...1^(*)

ponad dwanaście godzin temu

to jest bardzo głeboki wiersz o niemożności twórczej i leku egzystencjalnym.

poszukiwanie absolutu.

Lari .

jesteś wspaniałą poetką.

a Twoj wiersz to prawdziwa POEZJA.

biorę sobie Twój wiersz i ide bo brak mi słów.

dziękuję Lari.

Wanda Kosma

ponad dwanaście godzin temu

Jednym tchem. Coś wspaniałego! Obraz i jego kontekst są często ekfrazowane, więc tym bardziej gratuluję odwagi i podziwiam Twoją realizację.
Zaniemówiłam, tak wiele tu się dzieje w kilku wymiarach. Jak w obrazie, który uwielbiam, bojąc się go równocześnie.
"stój straceńcu! -
z wyciągniętym jęzorem
nienasycenia
złodzieju duszy"
Ta kulminacja napięcia między żądzą a pięknem, złem a niewinnością, ciałem a duszą, nienasyceniem a potrzebą ulgi - ten nieznośny hamulec wewnętrznej moralności - ten mord pomieszany z rezygnacją. 12 ciosów z 16 trafiło w postać kobiety.
Miłość obłędna, niespełniona bywa obłąkana. Dlatego boimy się oddać miłości w pełni.
Chylę czoła, Lariso. Oczywiście tu wrócę z mądrzejszymi słowami, te były doznaniem na gorąco. Pozdrawiam najserdeczniej :)

Waldi1

ponad dwanaście godzin temu

przepiękny wiersz ..z porywczą miłością ... i ten rozszalały ogier pełen energii niespożytej obdziela twoje wnętrze ... do granic tłumiennego krzyku ... w tej miłości czuje się moc pragnień wyzwalanej ... itd ... spojrzałem na obraz ... pozdrawiam serdecznie ...

sturecki

ponad dwanaście godzin temu

To jest ekfraza, która nie opisuje obrazu grzecznie, tylko wchodzi w niego jak w pożar – ogier, przepaść i zazdrość, a wszystko aż dymi od „moje”. Tu „płótno jest oddechem” i terapią, a potem nagle terapia puszcza i robi się ciemno od nienasycenia. Puenta wali w stół jak w ramę – rzucasz pędzel i wbijasz nóż w płótno, czyli pokazujesz, że w tym „szale” sztuka przegrywa z człowiekiem.
6/5