Twoje Wiersze - Studnia

Studnia

wolny

2026-04-25 01:18

Sokół - część druga - ostatnia

Zapętlona korkociągiem emocji
opadam miękko do nieistnienia
zahaczając boleśnie o nierówne ranty
nadinterpretowanych relacji

rozdzieram uśmiech kolcami
zatrutych oczekiwaniami snów
demaskuję lodowymi lustrami
zamrożone w sercu deklaracje

przyspieszam lękiem agonię
zdzierając zakrwawione słowem
nasączone ciężkimi łzami
niegdyś białe szaty iluzji

otulona szczelnie szorstkimi więzami
oswojonej od lat samotności
hamuję ostatkiem potłuczonych marzeń
chwytając zimne ciernie obojętności

zanim rozbiję się trwale o chichot losu
spojrzę ostatni raz na zanikające niebo
żegnając odlatującego ku szczebiotom lasu
lśniącego księżycowym srebrem Sokoła...

S. Katarzyna Jelonek

autor

Katarzyna^(*)

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

3 razy

Oceny tego wiersza są jeszcze niewidoczne, będą dostępne dopiero po otrzymaniu 5-ciu ocen.

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

PIERRE

pół godziny temu

Byłaś mi tu pierwszą ,,Przyjaciółką" w szaleństwie wiersza o pragnieniach,
Nie miało być i nie będzie bo ból każdy ma zbyt na dnie..
Widzimy wtedy w lustrze tafli spadając wierszem,
bo to nas czyni pięknymi,
gdy odgłos chlupnięcia jest za zamkniętą szminką,
kawą nigdy nieostygłą.
Co boli bardziej zapytatałaś?
Nie pytamy siebie- to już nie boli,
Obojętność na skórę
Jet raną serca dzieciństwa,
które dojrzało do potłuczonego kręgosłupa
od ściernych kolan.
Tak bardzo pragnienia pierwszego wiersza
chlupia nie naszymi łzami
we wiadro, którymi się staliśmy,
że sznur i rączka to nie pomoc i Radość,
która była przed pierwszym wierszem..
Pozdrawiam i dziękuję ♥️
ps
Wróci bo Mądrzejszy niż sam myślał..

PIERRE

pół godziny temu

och..prorocze..to było..pisaliśmy w tym samym czasie..

Migrena...1^(*)

pół godziny temu

Kasiu.

Twoje słowa brzmią jak spokojna zgoda na to, co najtrudniejsze bez ucieczki, za to z niezwykłą uwaznością. jest w tym wierszu chłodne piękno i dojrzała odwaga patrzenia aż do końca.

a sokół zostaje jak cicha obietnica, że nawet w opadaniu można ocalić ślad wolności.

pełno tu ostrych, "zimnych” obrazów: ciernie, lod, krew, które pokazują emocjonalne rozczarowanie i zmeczenie relacjami.

to jest Kasiu wspaniały wiersz.

z głębią poetyckich zamyśleń.

ten wiersz to duchowa uczta:)

wszystkiego co piękne dla Ciebie:)

Kasiu:)

sturecki

pięć godzin temu

Jeżeli chichot losu nie jest twardy, to nie rozbijesz się wcale trwale.
A wiersz spada w dół jak ktoś, kto już nie wie, czy ratuje się przed studnią, czy przed własnym myśleniem. Bo dopóki człowiek jeszcze widzi kawałek nieba, to nawet z dna może zrobić pierwszy stopień.
6/5

Pokaż mniej

Logowanie

Studnia

Ocena wiersza

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Autor poleca

Inne wiersze z tej samej kategorii

Inne wiersze tego autora

Napisz powód zgłoszenia komentarza do moderacji

Napisz powód zgłoszenia wiersza do moderacji