X
dłonie jak ptaki faliste
wolny
2026-05-30 21:06
Wiersz, tak jak obiecałem w dniu wczorajszym, dedykowany Katarzynie(*), która odnajduje moją ‘poezję’ w sobie… Może trochę zbyt śmiało ale zawsze, to tylko poezja więc miłych doznań, Kasiu w trakcie czytania, czuj się jak u siebie ;-)
za oknem było sino
czarna łódź
żeglowała nad miastem
dudnił deszcz o parapet
rozpiął się kaftan nieba
opadamy w sen
jak zgaszony wybuch
ogniem nagiego ciała
z gorącej przestrzeni
przybywasz do mnie
lazurową strugą wiatru
między kroplami chabru
moje dłonie
jak ptaki faliste
ulatują by dotykać ciebie
unoszą się zmysły
kołyszą gałęzie
fosforyczny krąży rym
w wianeczku pełnym bylin
odgłos daleki
w poduszce szukał powietrza
nie wiedział, drżał, powtarzał…
kocham, kocham, kocham!
i tylko oddech światła
na szybie jeszcze trwał
jak ślad po twoim imieniu
pisanym kroplą deszczu
czarna łódź
żeglowała nad miastem
dudnił deszcz o parapet
rozpiął się kaftan nieba
opadamy w sen
jak zgaszony wybuch
ogniem nagiego ciała
z gorącej przestrzeni
przybywasz do mnie
lazurową strugą wiatru
między kroplami chabru
moje dłonie
jak ptaki faliste
ulatują by dotykać ciebie
unoszą się zmysły
kołyszą gałęzie
fosforyczny krąży rym
w wianeczku pełnym bylin
odgłos daleki
w poduszce szukał powietrza
nie wiedział, drżał, powtarzał…
kocham, kocham, kocham!
i tylko oddech światła
na szybie jeszcze trwał
jak ślad po twoim imieniu
pisanym kroplą deszczu
