Twoje Wiersze - spóźnieni

spóźnieni

biały (bez rymów)

2026-03-18 01:12

myśmy się spóźnili
bez nas seans trwa
wejściówki zarezerwowane
wchodzimy cichym krokiem
milczenie w nas
jesteśmy na obcym ekranie
potok domysłów przed nami
za nami entuzjastyczne spojrzenia
dłoń nie szuka dłoni
obca kurtyna
tylko koniec bliski
idziemy za tłumem
światła nie ma w nas
wracamy solo
z głową w kapturze

Bożena Joanna
Marzec 2026

autor

Bożena Joanna

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

4 razy

Oceny tego wiersza są jeszcze niewidoczne, będą dostępne dopiero po otrzymaniu 5-ciu ocen.

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Elżbieta

2026-03-20

Może, to nie "spóźnienie", a brak chemii, wiek, czy sytuacja osobista nie musi mieć wpływu na brak relacji.
Pozdrawiam serdecznie:)⭐️

Bożena Joanna

2026-03-20

Spóźnienie to tak jak usprawiedliwienie, czegoś co się nie powiodło i nie ma szans na powtórkę. Smutna prawda.
Dobrej Nocy!

Waldi1

2026-03-18

niby razem a już osobno ... pozdrawiam serdecznie ...

Bożena Joanna

2026-03-18

Czas nie bywa łagodny, pokazuje złośliwą naturę.
Dziękuję i serdecznie pozdrawiam

Migrena...1^(*)

2026-03-18

to wchodzenie w cudze chwile po czasie jakby echo juz znało .
zakończenie a my dopiero szukamy swojego miejsca .

milczenie w nas gęste jak dym .

dłonie nie spotykają dłoni a jednak coś zostaje.

idziemy sami, a światło jest gdzieś daleko, moze w środku.

świetny wiersz Bożenko :)

Bożena Joanna

2026-03-18

Trudno ponownie nawiązać dawne relacje, które żyją w nas, ale są utracone, a oni mają tego świadomość. Zmarnowane szanse giną i nie powracają.
Dziękuję, że zajrzałeś.
Serdecznie pozdrawiam

sturecki

2026-03-18

Tytuł i treść mówią o spóźnieniu nie tylko dosłownym, ale też życiowym - o wejściu w coś, co już trwa, a jednak wcale nie staje się przez to nasze.
6/5