Marzył chłopiec o piosence
Marzył chłopiec o panience

Śnił i marzył, i śmierć przyszła
Z ciała dusza wyszła
Uleciała hen daleko
A pod powieką
Ciężką jak ołowiu bryła
Jeszcze miłość żyła

I przeżyła chłopca
I przeżyła świat i Boga
I zapłakała: moja droga,
Moja droga, moje drogi
Niezbadane ich odnogi

Gdzieś się chłopcze włóczył
Czegoś się nauczył
Za żywota swego
I śmierci ciała twego

Gdzieś się błąkał
Ile łez wylałeś
Nim zrozumiałeś
Żeś za życia martwy chodził
I w cierpieniu trupim brodził

A chłopiec tak powiada:
Toś nie ty mnie tu wiodła
Lecz twa złuda podła
Czemuś tak mnie okłamała
Przecież we mnie trwała
I wiara, i nadzieja
Czy zabrakło miłości
Ach, pożółkły moje kości

A miłość na to:
Nie, za dużo miałeś
A za mało chciałeś

I wie już chłopiec
Gdy śmierć przyszła
A z ciała dusza wyszła
Kochał, był i żył

I minął świat, minął Bóg
Minęło wszystko
Została piosenka
Został złoty róg
Co w serca sięga

Serca z kamienia
Budzi ze złudzenia

I panienka zapłakała
A miłość wciąż trwała