Zamknięcie ma niejeden powód, ucieczka, strach, protest, rozczarowanie światem, miłosny zawód. Nie wiem co motywowało panią poetkę, ale że wyszły z tego piękne wiersze, to bardzo pozytywne. Pozdrawiam.

To ja, jak to ja se wezmę "cóś" z tego wiersza. Tą biel bym se chciał wziąć. I to jest rzeczywiście ciekawe. Nie tylko Dickinson tak miała, że biel ją ogarnęła. To jest naprawdę ciekawe, że mamy w sobie potrzebę uzewnętrzniania ducha. Dawno, dawno temu (jeszcze dawniej niż Dickinson) białe lub szare było też zwyczajnie tańsze. I było naturalne. Było nie sztuczne. Tacy np. esseńczycy albo bliżej - nawet dzisiejsi erytrejczycy chrześcijanie. Ubierają się w białe szaty ma znak czystości, świętości. Kiedyś to w ogóle myślałem błędnie, że oni to są jacyś fanatycy islamscy. A później się wstydziłem. Dzisiaj znam wielu Erytrejczyków i z podziwem patrzę na ich piękną wiarę. A głównie to na ich codzienne nią życie. I tak sobie właśnie myśl poprowadziłem, że odwagę trzeba mieć, żeby ubierać się w biel. Czarne to zakryje nieco nadwagi abo i więcej jak u mnie na przykład. A biel nie. Nie da się. Biel pokaże, uwydatni jeszcze. Jak ktoś się codziennie na biało ubiera, to znaczy, że musi być mocno duchowo ugruntowany. Wszyscy my inni raczej szukamy kolorów, zniekształceń, oszukiwaczy. Jakbyśmy się chcieli schować ze swoją swojością za krzakami, żeby nas nikt nie zobaczył, a już na pewno nie Bóg. Ot, dziwaki z nas... Tzn. ze mnie na bank... abo na czerń "wyszczuplającą". 🙃

Wiem, że tam więcej można z tego wiersza pięknego, ale ja ino tak o duperelkach. Wybacz...

Hej ho! 😊🙋🏻‍♂️

Ładny wiersz

Jak dla mnie 6/6. To chyba precedens w tej ocenie u Ciebie z mojej strony 🥰
Doceniam przypis. Całość pochłaniająca. Jakbyś kiedyś wystawił na WM to jestem gotów oddać głos. 🥰
P.S. czyżby wiersz życia?

Biała sukienka zapracowała na cichy bunt, bo gdy świat trajkocze jak dorożki pod bankiem, Ty wybierasz ogród i tajne przejścia na czystą stronę bytu, w której żadne pstrokate fatałaszki nie mają wstępu.
6/5