To jest stan mojego obecnego ducha;

W zgodzie sam z odsieczą wobec miernot w skutkach

co w swe bagno wierzą codziennie od jutra

w kontrze z prawdą - rzekomo przez wstręt do lustra



Przez dnie pośród spraw ze sobą porządkuję myśli

jestem gotów na remont wgłąb, co prostuje szyki;

Siedzę wokół strat z renomą powrotu swej siły

w gniewie, co spulchnia wewnątrz trosk korowód w gęstwiny



Chcąc znowu chcieć z przyczyn tych wyjść cały i bogatszy wewnątrz

proponuję w tym być wytrzymały mimo dawnych tęsknot

po prostu zgłębić ich dyrdymały, by obnażyć bełkot

wprost, w sposób pewny dziś - żyć i biały tkwić tożsamy z bielą



Choć dawny splendor minął, hołubię z niego miłość w sobie;

Ponad tym chcę wciąż być, bo wciąż czuję, że ognisko płonie

wgłąb, a w nim ciepło z iskrą posunięć wewnątrz, tych co w głowie

poznam, bym przegonił to, co szczuje mnie - pożywką spowiedź