Aż ciało drży po przeczytaniu tego wiersza, czule kołysze duszę... ;-)
Pozdrawiam serdecznie.

Twój utwór to mistrzowska lekcja emocjonalnej alchemii, w której ciężki ołów obowiązku („MUSISZ”) zostaje przetopiony w złoto wewnętrznej swobody. U Ciebie „MOŻESZ” nie prosi o miejsce – ono dokonuje genialnego włamania do systemu, który zbyt długo pracował na jałowym biegu przymusu.

Świetny wiersz!
Komplet gwiazd dla Ciebie.

Udanego dnia. 🍀

Witam p. Katarzyno!
,,Katarzyna to imię żeńskie
pochodzenia greckiego, wywodzące się od słowa katharos, oznaczającego „czysty”„niepokalany” lub „bez skazy”
Zainspirowany dedykacją dzisiejszego utworu, innego autora trafiam najpierw tu.
Przyznam, że zalecenie słuchania muzyki bardzo dla mnie naturalne, bo też tak tworzę w tej jedności.
Jestem zatem pod wrażeniem i całości i tak zawsze traktuję obraz oraz pytania, które otwierają..
To szczególnie cenię, jeszcze nie wymiernie, bo dziś tu dopiero debiutuję- wrócę za kilka dni, jak Bóg da:))
Cel takiej kompozycji faktycznie świetnie wyeksponowany w wierszu..a mianowicie:
napięcie rośnie, tętno przyspiesza, obraz tańca wirującej dziewczyny przy ogniu wzmaga doznania- stąd trafna kategoria- erotyk.
Prowadzi to jednak do czegoś głębszego, co jest nazwane- trans i jednoznacznie przenosi nas do wymiaru mistycyzmu, jaki do dziś w podobnej formie jest kultywowany u ludów plemiennych czy derwiszów..
Pierwsze zatem pytanie tak fundamentalne, to w jaki sposób odrywamy się od ciała i czy to część nas, zasadnicza i czy to w ogóle możliwe?
Jest to wyzwanie i pragnienie każdej jednostki, nawet niemowlaka- wolności w oparciu na ograniczenia..
Stąd próba zestawienia dwóch stanów umysłu, ciała i ducha oraz otoczenia do tego położenia poszczególnych składowych w walce o dominację i niezależność lub brak kontroli pozostałych..
Jest ten podział graficznie w wierszu uplastyczniony a druga część wiersza, tak odbieram podaje nam ważniejsze pytanie:
nie jak to uczynić ( jedną możliwością może być seks..) ale czy aby na pewno to prowadzi do wolności tak upragnionej, która emanuje reakcją ducha i ciała, w niektórych filozofiach lub religiach dąży do umieszczenia naszego centrum istnienia, jako ,,byt zawieszony w oderwaniu od świata" czyli nirwany..
Możesz- to ten domniemany stan i pokusa pójścia w tym kierunku.
ale ja zadam pytanie kto podpowiada i czy na pewno daje to wolność i na jak długo?
ps.
Stwórca bynajmniej nie neguje łączności tych czterech na tym świecie, tak pomyślanych komponentów, które mają spełniać swoją rolę..( ciało, umysł, duch i otoczenie)
Za to na jakich warunkach, by zgodnie z planem Tego, który tak nam uczynił ( nas pomyślał ) było pobłogosławione czyli dające zamierzoną wolność i szczęście?
Z tym pozostawiam, bo istota potrzeb człowieka, jak w Pani imieniu jest zapisana, od początku czyli ,,jasna" lub ,,czysta":))
Pozdrawiam i dziękuję, bo świetnie Pani całość skomponowała z tyloma otwartymi ścieżkami:))

Super 🤗

Lubię gdy wiersz posiada w sobie coś na wzór samoudręczenia i złożoności emocji...
Pozdrówki z podobaniem 🌟👍

Ciało skrępowane mózgiem - zapisałem Pozdrawiam serdecznie.

Kasiu.

pięknie pokazałaś, jak jedno slowo potrafi stać się więzieniem, a inne - oddechem.

Twoje "musisz” brzmi jak ciężar narzucony z zewnątrz, a "możesz” jak cicha, ale potęzna zgoda na siebie.

w tej przemianie jest cos bardzo ludzkiego i bardzo prawdziwego bo to przejście od przymusu do wolności i od napięcia do łagodności.

bardzo czuły wiersz.

wszystkiego dobrego Kasiu :)

bo wszystko rodzi się w mózgu .. pozdrawiam serdecznie ...

To wiersz o przestawieniu biegu – z brutalnego „MUSISZ” w nagły „Wstrząs” łagodności, która tatuuje „MOŻESZ” i przejmuje rytm ciała jak nowy oddech, bardziej troskliwy niż nakazowy.
6/5

oceniono - mocno przemyślany temat