Wróciłam tu
i wrócę tam,
gdzie nie ma łez,
gdzie mieszka śmiech.

Upadnie Babilon,
lecz nie ja.
bo Boska kultura
wymaga, by trwać w wierze
i w niej odchodzić.

Babilon życia
zepsuty jak dzisiejszy świat
kruszy się jak wieża Alcatraz,
spada w nicość,
w pustkę zepsucia.

Wieża życia gaśnie,
a jednak trwa konstrukcja istnienia.
Alcatraz nie więzienie,
lecz ludzki los
wieżo Dawidowa,
bądź moim natchnieniem.

Na szczycie wieży nicości
świat bieleje
życie jaśnieje
jak śnieżny diament.

Dłoń wyciągam ku stajence
z pasterzami nucę cicho:
„Lulajże Jezusieńku
nie płacz nad światem złym”.

Bo w to, co od wieków wierzymy,
wierzmy dalej
w zapach świąt,
w biały obrus na stole,
w biały opłatek,
w jasność świecy,
w rodzinę,
która siada razem.

Życzę sobie
i Wam, drodzy poeci,
spełnienia marzeń, pokoju w sercach
i radości na ten czas
a w Nowym Roku 2026
światła, zgody i nadziei.