I rzekł do mnie
wielkość życia mierzy się drogami
których wielu unika
bo są to ścieżki codzienności
gdzie dłonie brudzą się o ziemią przeżytych dni
a serce uczy się cierpliwości cierpienia

Nie dla sławy człowiek tam idzie
ani dla chwały
lecz dla tej iskry ukrytej w duszy by iść
która mówi-żyj
i żyję - chcę iść z Tobą dalej

Aby nie uschnąć z biegiem lat
jak drzewo bez wody
lecz rosnąć cicho między ludźmi
i dawać cień zmęczonym duszom

Jak balsam dla ciała
pachnący spokojem nocy
jak poranek przy kawie
gdy świat jeszcze śpi - wstajesz

I oto jesteś -Ty
moje schronienie w dzień
i w ciemności - nocą

Twoje rzęsy w świetle poranka
są jak skrzydła ciszy
a twoje brwi
jak łuk narysowany ręką Stwórcy

Patrzę, jak śpisz spokojnie
a kołdra strzeże snów
jak strażnik łagodnej tajemnicy

Szept mój jest cichy
lecz twoje serce słyszy

W twoich ramionach
znajduję dom
głaszczę twoją bladą dłoń
jak pielgrzym dotykający świętego źródła

Nie jesteś śmiercią,
choć tak mówią ludzie

Jesteś żywym srebrem
światłem ukrytym w ciele
którego każdy pragnie dotknąć

Mój aniele dnia i nocy
czasem pokorny
czasem buntownik
jak wulkan
który nosi ogień życia pod ziemią

A gdy świat milknie
cisza zaczyna śpiewać

Twój oddech staje się lekki
która przenika noc
i porusza moje ciało
jak wiatr porusza trawę

I wtedy poznaję tajemnicę - śmierci

śmierć nie jest końcem

Jest chwilą
gdy w oddechu ukochanej istoty
objawia się wieczność

Dlatego wołam w ciszy serca

usłysz mnie

Bo w Tobie
przychodzi światło

A wraz z nim
przychodzi życie

które trwa wiecznie i na zawsze

Razem we dwoje