Twoje Wiersze - Nadzieja

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

7 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Nicotykanie^(*)

2026-03-13

Paradoks tego wiersza polega na tym, że wszystkie interpretacje prowadzą właściwie do jednego punktu – nadzieja jest potrzebna, ale nie do końca. Pojawia się na chwilę, spełnia swoją funkcję, a potem zostaje odrzucona, jakby była tylko narzędziem.
I chyba najciekawsze jest to, że wiersz nie rozstrzyga, która z tych perspektyw jest „prawdziwa”. Można go czytać jako tekst o psychice, o egzystencji albo o religii – i każda wersja działa. Szczerze mówiąc, trudno zdecydować, która z tych interpretacji podoba mi się najbardziej, bo każda odsłania w nim trochę inny, ale równie przekonujący sens.
Pozdrawiam Cię pod tym fantastycznym wierszem

Czasem

2026-03-06

Znakomite... Straszne i świetne!

Pozdrawiam

Afrodyta^(*)

2026-03-04

Zatrzymujący utwór, wprowadza niepokój i wewnętrzne zamieszanie, na przekór tytułowi. To moje odczucia, jest w wierszu coś zaczepnego, co intryguje.

Wanda Kosma

2026-03-03

Niesamowity i genialny wiersz. "Kręcę się" tutaj już dobę - i rozmyślam nad tak uprzedmiotowioną potrzebą "otrzymania zwiastowania", która utożsamiona jest z nadzieją. Jest w tym przekazie coś, co mnie bardzo przejęło. Pragniemy nadziei, a lekceważymy wewnętrzny głos, który bezbłędnie zwiastuje wszystko.
*wyhodowałem
Pozdrawiam serdecznie.

Kornel Passer

2026-03-03

Dobry wiersz. Klimat trochę jak z Herberta. Nowoczesne anioły są dość mocno wyspecjalizowane i mają wąskie kompetencje.

jolka

2026-03-03

Biedny ten anioł,z wyrwanym skrzydłem nie będzie zwiastował a wieszczył i to ci się nie spodoba..

sturecki

2026-03-02

To „nadzieja” hodowana jak ptak domowy – ma ukołysać, a potem zostaje okaleczona i porzucona, więc wiersz mówi nie o wierze, tylko o naszym talencie do zdradzania własnych zwiastunów.
6/5

rzabaprzezrz

2026-03-02

Oj tak, niekiedy pragniemy tylko jednego- ukojenia, kiedy torturują nas własne myśli... w tym celu zrobimy, wyimaginujemy wiele...wciąż ze świadomością, że to tyko nasz twór...Bardzo przejmujący wiersz. Pozdrawiam ciepło:)