To bardzo przejmujący wiersz o miłości, która staje się ciężarem i o rozstaniu, które boli mimo prób pogodzenia się z nim. Obrazy „słonej wody” i „cmentarnej ciszy” tworzą mocny kontrast między uczuciem a pustką, pokazując głębię straty. W tle wybrzmiewa dojrzewająca zgoda na odejście i zrozumienie, że nie wszystko można zatrzymać, nawet jeśli serce wciąż chce.
Poruszające do głębi słowa.
Pozdrawiam serdecznie

Przejmujący i smutny wiersz, w końcu to cmentarny nastrój, a tam tylko refleksja, smutek i łzy... Czasem tęsknota... Wersy trafiają głęboko.
Pozdrawiam serdecznie.

Końcówka jest szczególnie mocna: daje przyzwolenie na odejście drugiej osoby, jednocześnie pokazując ciężar tego wyboru.
6/5

czyż klimat cmentarza nie daje pozwolenia na zadawanie trudnych pytań

gdy bywam przy grobie żony siódmy rok z kolei mnogość pytań prawie zgniata mi głowę i myślę że ten wiersz jest z podobnego źródła z którego one się wywodzą

kłaniam się
wszystkiego dobrego

Uwielbiam tę Twoją lirykę...
Cudnie piszesz.
Pzdr.

Cmentarz z jego cichością przywodzi kojącą myśl o odejściu. Złudne "na zawsze razem" nie ma jednak nic wspólnego z brakiem samotności. W końcówce "być", które "masz prawo zakończyć" w kontekście cmentarza brzmi bardzo niepokojąco...

Pozdrawiam Jarku

🐾

Wystarczy być..
Pozdrawiam.

Myślę, że to egzamin dla bliskich i dalekich,
bo wszyscy jesteśmy odpowiedzialni za otoczenie.
Coraz większa presja zewnętrzna i brak stabilizacji psychicznej oraz ,,obojętność" lub ,,powierzchowność" - znajomości ,,na chwilę" , ,,przyjaciele na pęczki" lub dla lajków..dają efekt braku odporności psychicznej i nie dostrzegania ponadczasowych wartości..przy tym upadek lub brak autorytetów, w tym kościoła, luźne podejście do wiary, obowiązku i poświecenia..promowanie egoizmu i egocentryzmu ot cały współczesny świat konsumpcjonizmu..ale nadrzędne jest uprzedmiotowienie tych, co poza nami, nawet zaraz za drzwiami lub ścianą..w imię czego?
Rzekomej wolności i w myśl zasady- ,,róbta, co chceta- piekła nie ma!"
..a wystarczy zadać pytanie:
,,Dałeś sobie życie?- jesteś Stwórcą?Bogiem??"
Pozdrawiam i chcę powiedzieć, że w zeszłym roku, prawie co dzień modliłem się za dusze Samobójców, bo ogromna to tragedia i ból pójść za taką desperacką decyzją..

wiersz piękny i smutno prawdziwy... jak samotność w serca ciemności ..ale gdzieś tam wzałuku tli się iskierka prawdziwej miłosci ... dobranoc ...

Tak, samotność może pojawić się w każdej chwili, może to być wybór świadomy, a może zupełnie nie, refleksyjnie, jak zawsze mądrze, na dwie szóstki, pozdrawiam ciepło.
6/5

Samotność zazwyczaj pijawia się bez zaproszenia...i rozgaszcza się czasami na dłuzeǰ. Czasami jest pitrzebna, by zrozumieć więcej i dostrzec to co istotne...Pozdrawiam serdecznie!

Oj, zaiste cmentarny nastrój, zakończony niepokojącą puentą, dotyczącą, jak mniemam, prawa do zakończenia życia dla tego, kto już dłużej nie chce żyć...w takich trudnych momentach, kiedy dopadają nas takie myśli, warto uświadomić sobie, że te momenty miną, i nasze nastawienie się zmieni, trzeba tylko przeczekać trudny czas, a najlepiej poszukać pomocy...mam takie doświadczenie z moją córką, która na szczęście zwierzyła się z powziętych planów pani psycholog, a ona podjęła natychmiastowe kroki, by temu zapobiec...az strach pomyśleć, co mogło się stać...zawsze jest ktoś, kto ucierpiał by strasznie na takiej decyzji...kiedyś napisałam taki wiersz: "Samo....Bójstwo.....", w którym padła puenta:
"Ten, który zabija samego siebie
zabija też tych, którzy go kochają"
Wiersz przejmujący. Pozdrawiam serdecznie Jarku, jasnych myśli życzę:)