X
Spragniony wody
wolny
2026-05-03 18:54
Dzień zwykły kończy się,
gdy słońce pieści ziemię,
delikatnie muskając ją ogniem.
Ona, cała wilgotna,
pozornie niedostępna.
Ogień odwraca twarz,
lecz wraca myślą
do swojej ukochanej ziemi.
Soki krążą w korzeniach.
Ziemia płonna —
a rodzi życie.
Ostrożnie,
bo miłość jest krucha.
Daje i odbiera oddech.
Wieczór tańczy
w pieśni ciepła.
Ogień zawsze wraca,
spragniony nie tylko wody.
gdy słońce pieści ziemię,
delikatnie muskając ją ogniem.
Ona, cała wilgotna,
pozornie niedostępna.
Ogień odwraca twarz,
lecz wraca myślą
do swojej ukochanej ziemi.
Soki krążą w korzeniach.
Ziemia płonna —
a rodzi życie.
Ostrożnie,
bo miłość jest krucha.
Daje i odbiera oddech.
Wieczór tańczy
w pieśni ciepła.
Ogień zawsze wraca,
spragniony nie tylko wody.
