Twoje Wiersze - Ucieczka n+1 D

Ucieczka n+1 D

wolny

2025-12-24 13:51

Przyszedłem na ten świat
wyrysowany na płaskiej kartce
prowadzony za rączkę
od punktu A do punktu B

Lecz ziemia nie była mi płaska
nie po myśli Euklidesa
Życie toczyło się krzywymi ścieżkami
Ktoś źle obliczył sumę kątów trójkąta

Zagubiony w mojej geometrii
Czas biegnie szybciej
Drogi coraz bardziej krzywe
Uwięziłem światło i czas

Mój świat ma dodatkowy wymiar
rysuję go właśnie na płaskiej kartce,
przed Tobą,
paradoks
Płascy ludzie go nie czują

W nim się unoszę, uciekam
odkrywam, umieram i rodzę
To ta pustka
zimna i pełna gwiazd

Widzę jak piękna jest Ziemia
lecz już jest tak daleko
Może już za horyzontem zdarzeń,
za nim wieczność?
Czyżby ?- zapytał Hawking zza światów

2025

autor

szpiek

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

5 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Monia

2026-01-16

Bardzo naukowe podejście do ludzkiej egzystencji pozdrawiam serdecznie 😉

Kazimierz Surzyn

2025-12-29

Życie nie jest proste, nikt nie powiedział, że będzie łatwo, jeśli tylko możemy łapmy chwile, albo stwórzmy jakiś jego kawałek, gdzie będziemy szczęśliwi, tak mi się skojarzyło czytając, pozdrawiam serdecznie.
6/5

Viola Arvensis

2025-12-26

Świetne.
Podoba mi się niesamowicie ta
"To ta pustka
zimna i pełna gwiazd".
Całość wciąga.

szpiek

2025-12-26

Miło że się podoba

Czasem

2025-12-26

Zdecydowanie, nie jest to płaski wiersz... Może wyrysowany na płaskiej kartce, jednak ma trzeci, czwarty i kolejne wymiary.

Hawking kwestionujący lekko wieczność. No cóż - on wie lepiej.

Bardzo mi się podobało. Pozdrowienia!

p.s. Przez "a"

Czasem

2025-12-27

Czyli ukryły się w horyzoncie zdarzeń :)
I tak bardzo podoba mi się ten głos zmarłego fizyka w dyskusji.

szpiek

2025-12-26

Chodziło, że czarne dziury nie są wieczne, bo czarne dziury "parują" - promieniowanie Hawkinga.
Dzięki za zauważenie "a"

sturecki

2025-12-24

Z kartki szkolnej geometrii wyrasta w tym wierszu opowieść o życiu, które miało być proste, a od początku skręcało w miejsca nie do przewidzenia. Im dalej w ten dodatkowy wymiar, tym mocniej czuć, że ta ucieczka nie jest od świata, tylko od ciasnych reguł, które nie potrafią pomieścić człowieka.
Mam swój pogląd: jak świat mnie nie mieści, to dorabiam sobie własny kawałek przestrzeni i oddycham tam po swojemu.
6/5