Toniemy w uczuciach – wyobraźnia?
Czy wezbranego morza fale
W serca uderza jak pomoc doraźna
Potrzebna tu i teraz, ale
Czy w takiej pomocy ukojenie,
Czy dalsze cierpienie?

Trudno zrozumieć, gdy dwa serca
Zagubione nagle odnajdują siebie
Tam gdzie nie ma czasu i miejsca
I biją razem, i jak w niebie
Z sobą bez słów rozmawiają,
Choć nic nie wiedzą – już się znają.

Jednak zwlekają, pewne racji swoich,
Bo wątpliwość – niezrozumiała zresztą –
Powraca jak bumerang do ich
Serc, i zostawia jeszcze większą
Niepewność, bo czy w sercu się zrodziło
To, o co obojgu z nich chodziło.

I w ciszy czekają na pierwszy krok,
I w namiętne uczucia skok.

Zapomnieć o wszystkim, na dwie nuty
Zagrać melodię, piosenkę zaśpiewać,
Szepnąć do ucha: „No coś ty”,
I żarem całą duszę zalewać,
Uczuciem gorącym, dojrzałym –
Lecz nietrwałym.

Bo co szybko dojrzewa, szybko umiera –
Choć cały świat w sobie zawiera.