Dziękuję. Bardzo mi miło.

Spoko. Też bym się tego sam nie domyślił. Dowiedziałem się o tym kiedyś całkiem przypadkowo. Jacek Kaczmarski, którego jestem wielkim fanem, śpiewał w którejś piosence o Mickiewiczusie. Wtedy to sprawdziłem i odtąd wiem. Na początku jednak, tak samo jak i Ty, myślałem że to łacina. Pozdr.

Och, to u mnie zadziałało bardzo automatycznie 🙂
Końcówka „-ius” od razu uruchomiła skojarzenie z klasycznym, humanistycznym kontekstem: antyk, szkoła, łacińskie, łacinizowane nazwiska poetów i uczonych. Do tego sam wiersz mocno osadza się w tradycji, historii formy i warsztacie, więc naturalnie poszłam tym tropem. Brzmi to też jak świadoma stylizacja z przymrużeniem oka — a łacina jest przecież w polskiej poezji częstym kodem ironicznego „uczono-klasycznego” dystansu.

O litewskiej formie nazwiska szczerze mówiąc nie pomyślałam — bez dodatkowych sygnałów w tekście, które mogłyby skierować odbiór ku Litwie (choćby Wilno, Niemen, Litwa, Adomas), łacina wydała mi się najbardziej oczywistym kluczem interpretacyjnym. Myślę też, że niewiele osób intuicyjnie rozpoznaje litewskie „-ius” jako normę językową, mimo że wynika to z biografii poety — zwłaszcza dla młodszych czytelników to już trochę zapomniany świat.

Bardzo dziękuję za tak obszerny komentarz. Bardzo mi miło.

Co do zmiany szyku, to zmieniłby on niestety stopę metryczną. A tutach chodziło właśnie o stworzenie anapestu bo między innymi tym się właśnie charakteryzuje strofa mickiewiczowska.
Ale przemyślę ten problem. Może znajdę inne rozwiązanie.

ps Mickiewiczius to nie łacina. Na Litwie poeta nazywa się Adomas Mickevičius

Ale by nie nadużywał,
Rybce w ciżbie trudno pływać!

Pozdrawiam i dzięki za komentarz ;-)

Wielkie graty. Bardzo mi miło, że wiersz przypadł aż tak do gustu. Pozdrawiam.