Coś się burzy na dnia granicy
Dnia i nocy, coś się burzy właśnie
I tych dwóch, dwaj niestrudzeni zalotnicy
I te sny, te baśnie

I dyszy dwóch rycerzy
W dali księżniczka jak anioł złota
Uśpiona w kamiennej wieży
A baśń, baśń – bo ta
Śni się, ach śni
Noce mroczne, mroczne dni

Co było, co będzie
Gdy głucha cisza
I ognie wszędzie
I cisza, i cisza
I nie może usłyszeć nikt
A sen – sen znikł

Już nie dyszą, już nie słyszą
Pod kamienną wieżą
Śpi brat wieczną ciszą
Bratnia dusza rycerzom

I śni się wojna
I śnią wulkany
I śni się księżniczka
W sen strojna
Lecz obraz zamazany
I wieżyczka, wieżyczka

Mija dzień, mijają dni
Sen w śnie się śni

Ach, wojna, wojna
I księżniczka strojna
I rycerz co pod wieżą
Gdzie łzy gorzkie leżą

Płynie sen, płyną łzy
Gorzkie łzy i mroczne sny

Głucho wszędzie, cicho wszędzie
Co to będzie, co to będzie

I grób
I trup

Wstaje rycerz, wstaje brat
Rad – nie rad
A rycerzy dwóch, zalotników dwóch
Ach, sen zły, sen znów

Ciemno wszędzie, głucho wszędzie
Co to będzie, co to będzie

Nie gardź rycerzem, snem nie gardź jego
Nie gardź księżniczką – dość wszystkiego

Głucha cisza i sen znika
Pod wieżą cień przemyka

Co to będzie, gdy głucho wszędzie
Wojna, wojna i księżniczka strojna
W sen strojna, i zamek w złocie
I rycerza trup pod wieżą w błocie

Wojna, wojna, w cieniu zalotników dwóch
Ach, krew, krew, z żył krew buch, buch
Gdzie księżniczka, gdzie rycerza trup
I sen się śni, mroczny sen znów i znów