Olu...
Mam nadzieję, że napiszesz taką skomplikowaną... ;P

Dobra, uciekam... :)))

Rygor, jaki tu zastosowałem, wyrasta z potrzeby ścisłego porządku:

Rymy inicjalne i końcowe obecne w każdym wersie, do tego słowa wyłącznie dwu i trójzgłoskowe, co znacznie zawęża pole autorskiego manewru, a jednocześnie nie narusza klasycznej spójności formy.

Ten narzucony sobie układ odsłania podejście dotąd rzadko spotykane:

Ograniczenie, które nie zamyka, lecz otwiera, prowadząc ku nowemu; odczytaniu tradycji.

W tak zbudowanej strukturze wyjątkowo trudno utrzymać kohezję, semantykę, prozodię, stylistykę i gramatykę — wszystko musi współbrzmieć, nie mając prawa się rozpaść.

Utwór nosi w sobie wpływy wabi‑sabi, zen i haiku; widać to w precyzji słowa, w prostocie, która nie upraszcza, zawierając zawartą przestrzeń pomiędzy wersem a niedopowiedzeniem.

Czytelnik widzi, czuje, że utwór rezonuje, jednak nie potrafi ująć tego w słowa, i to jest poezja...

Może JOVI taką napisze, jest bardzo utalentowaną autorką, wiec kto wie. ;) Oczywiście żartuję: Tak napisać nieliczni tylko potrafią, z rygorem, obrazem, przemową.

Nie umniejszając cudownym twórcom.

Pozdrawiam serdecznie - nieobecny z powodów rodzinnych.
Opieka, obowiązki - kosztują.